Raj podatkowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Raj podatkowy (też oaza podatkowa, ang. tax haven) – termin używany najczęściej w odniesieniu do państw lub ogólnie miejsc[1], w których przepisy podatkowe są wyjątkowo łagodne dla obcokrajowców i kapitału zagranicznego. Celem rajów podatkowych jest przyciągnięcie kapitału osób bądź firm poza miejsce wykonywania działalności ekonomicznej. Raje podatkowe są wykorzystywane przez przedsiębiorców do transferowania zysków i unikania płacenia podatków w krajach macierzystych[2]. Szacuje się, że w rajach podatkowych ukryte jest nawet 32 biliony dolarów[3].

Raje podatkowe[edytuj]

Lista krajów i terytoriów pozostających poza kontrolą polskich organów podatkowych[4][5] (w nawiasie data wdrożenia porozumienia o wymianie informacji podatkowej)[6]:

Cele[edytuj]

Raje podatkowe często wykorzystywane są jako element obniżenia kosztów produkcji przez tworzenie fikcyjnych kosztów działalności. Polega to na utworzeniu spółki z siedzibą w takim państwie i wykorzystanie jej do transferowania zysków. Najpopularniejszą metodą jest sprzedaż licencji na znaki graficzne lub praw autorskich do nazw za ogromne sumy, będące znaczną częścią osiąganych zysków. Uwzględnieniu takiego kosztu w rachunku wyników przedsiębiorstwa zmniejsza podstawę opodatkowania, a tym samym firma płaci mniejszy podatek dochodowy. Innym sposobem minimalizacji płaconego podatku w kraju macierzystym jest transfer produktów (półproduktów, towarów etc.) po cenie wytworzenia (podmiot sprzedaje swoje produkty firmie-córce, zarejestrowanej w raju podatkowym, po cenie wytworzenia – w ten sposób nie osiąga on zysku na sprzedaży), zaś firma zarejestrowana w raju podatkowym sprzedaje te produkty z marżą – w ten sposób powstaje zysk (różnica między ceną sprzedaży a ceną zakupu), od którego płaci się niski podatek.

Raj podatkowy a cena transferowa[edytuj]

Zagadnienie rajów podatkowych związane jest z pojęciem cen transferowych, które polega na tym, iż podmioty powiązane kapitałowo tak kształtują ceny towarów lub usług (także dóbr niematerialnych, np. licencji) we wzajemnych transakcjach, aby wykazać dochody do opodatkowania w państwach o korzystnych systemach podatkowych, np. w rajach podatkowych.

Kradzież danych spółek zarejestrowanych na Kajmanach[edytuj]

W 2013 roku włoski artysta Paolo Cirio wykradł dane kilkuset tysięcy spółek zarejestrowanych na Kajmanach i ogłosił możliwość ich odkupienia po niezwykle atrakcyjnych cenach za pośrednictwem serwisu Loophole4All. Miało to umożliwić demokratyzację i zwiększenie dostępu do spółek off-shore dla małych i średnich przedsiębiorców, których nie stać na standardowe stawki. Według autora akcja ta była formą protestu przeciwko obchodzeniu krajowych systemów podatkowych[9].

Przypisy

  1. NicholasN. Shaxson NicholasN., Treasure islands: uncovering the damage of offshore banking and tax havens, New York City: Palgrave Macmillan, 2011, ISBN 9780230105010 [dostęp 2016-11-23] (ang.).
  2. Leksykon polityki gospodarczej. pod red. Urszuli Kaliny-Prasznic, Oficyna Ekonomiczna, Kraków 2005
  3. Nawet 32 biliony dolarów ukryte w rajach podatkowych [dostęp 2016-11-23].
  4. Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2015 r. w sprawie określenia krajów i terytoriów stosujących szkodliwą konkurencję podatkową w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 599)
  5. Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2015 r. w sprawie określenia krajów i terytoriów stosujących szkodliwą konkurencję podatkową w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 600)
  6. Signatories of the Multilateral Competent Authority Agreement. OECD, 2015.
  7. Bahamy i Belize nie będą już rajami podatkowymi. Forbes, 2013.
  8. Znika kolejny raj podatkowy. Biznes-firma.pl, 2012.
  9. About the Loophole for All project. Loophole4All, 2013.

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Jacek Kulicki, Agnieszka Krawczyk, Piotr Sokół: Leksykon podatkowy. Warszawa: PWE, 1998, s. 276-277. ISBN 83-208-1097-3.