Rajd na Makin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rajd na Makin
II wojna światowa, Wojna na Pacyfiku
Ilustracja
26 sierpnia 1942, Marines na pokładzie USS Nautilus przybywają do Pearl Harbor z rajdu na wyspę Makin
Czas 1718 sierpnia 1942 roku
Miejsce Atol Makin w archipelagu Wysp Gilberta
Terytorium Pacyfik
Przyczyna zdobycie informacji i odwrócenie uwagi od głównego obszaru działań
Wynik zwycięstwo Stanów Zjednoczonych
Strony konfliktu
 Japonia  Stany Zjednoczone
Dowódcy
Kōsō Abe Evans Carlson
Siły
73 żołnierzy[1] 211 żołnierzy
Straty
46 – 50 żołnierzy[1]
2 samoloty
2 małe łodzie
21 zabitych
9 pojmanych (później straconych)
Położenie na mapie Kiribati
Mapa lokalizacyjna Kiribati
miejsce bitwy
miejsce bitwy
3°09′00,0000″N 172°49′58,8000″W/3,150000 -172,833000
Kampania na Wyspach Gilberta i Marshalla

Wyspy Marshalla i GilbertaMakinWyspy GilbertaWyspy MarshallaTruk

Rajd na Makin. Miał miejsce w dniach 1718 sierpnia 1942 roku. Był dywersyjnym atakiem Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych na japońskie siły stacjonujące na wyspie Butaritari w atolu Makin na Pacyfiku. Celem 211 ludzi dowodzonych przez ppłk. Carlsona było zniszczenie japońskich instalacji, wzięcie do niewoli japońskich żołnierzy, zebranie informacji na temat obszaru Wysp Gilberta oraz odwrócenie japońskiej uwagi od planowanego lądowania sprzymierzonych na wyspach Guadalcanal i Tulagi.

Przygotowania i organizacja[edytuj | edytuj kod]

Rajd należał do jednych z pierwszych lądowych operacji ofensywnych USA podczas wojny. Jedynymi amerykańskimi siłami walczącymi aktywnie na frontach były w tym okresie: 32 i 41 dywizja na Nowej Gwinei, 1 Dywizja Marines i 23 dywizja na Guadalcanal, a także 3 i 9 Dywizja Piechoty wraz z 2 dywizją pancerną w Afryce Północnej.

Do tej operacji wyznaczono dowództwo oraz dwie kompanie wchodzące w skład drugiego batalionu uderzeniowego (ang. „Carlson’s Raiders”). Z uwagi na małą ilość miejsca na pokładzie, dowództwo i kompanię A oraz 18 żołnierzy z kompanii B (łącznie 121 żołnierzy) przetransportowano na pokładzie okrętu podwodnego USS „Argonaut”, zaś resztę kompanii B (90 żołnierzy) zabrał drugi okręt podwodny USS „Nautilus”. Siły zostały przyłączone do Task Force 7.15.

Atak[edytuj | edytuj kod]

Widok na Makin z peryskopu USS Nautilus

Marines rozpoczęli lądowanie na wyspie krótko po północy 17 sierpnia. Używali do tego celu pontonów z silnikami przyczepnymi. Morze było wzburzone, wiał silny wiatr i padał deszcz. Doprowadziło to do zatopienia kilku łodzi. Na wielu zostały uszkodzone silniki. Sprawne pontony zaczęły więc holować uszkodzone. W końcu Amerykanie wylądowali o 5:30. Po krótkiej walce pokonali japoński garnizon stacjonujący na wyspie w sile od 83 do 160 żołnierzy[2].

Ewakuacja marines[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu działań żołnierze zostali ewakuowani przez te same dwa okręty podwodne. Straty US Marines wyniosły 21 zabitych i 9 dostało się do niewoli i zostało później zamordowanych oraz 2 zaginionych. Zwłoki jednego z zaginionych zostały zidentyfikowane wśród 18 grobów Marines znalezionych na Makin. Dziewięciu żołnierzy piechoty morskiej zostało omyłkowo pozostawionych podczas ewakuacji. Zostali oni schwytani i przetransportowani przez Japończyków na Kwajalein, gdzie zostali ścięci. Los pozostałych dwóch żołnierzy jest nieznany.

Wnioski po operacji[edytuj | edytuj kod]

Pomimo tego, że marines odnieśli sukces, likwidując cały japoński garnizon na wyspie, atak nie przyniósł żadnych innych spodziewanych efektów. Żadni japońscy żołnierze nie zostali schwytani, nie udało się także zebrać istotnych informacji. Ponadto nie zdołano odwrócić uwagi japońskich dowódców od faktycznego przyszłego obszaru działań. Faktycznie, z powodu wysokich strat na Makin, japońskie siły wzmocniły fortyfikacje na wyspach centralnego Pacyfiku, które spowodowały ciężkie straty sił USA podczas kampanii na Wyspach Gilberta i Marshalla.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • W rajdzie na Makin brał udział syn ówczesnego prezydenta Franklina Delano Roosevelta – kpt. James Roosevelt. Był on zastępcą dowódcy 2. batalionu raidersów.
  • Jedną z ofiar Rajdu na Makin był plutonowy Clyde Thomason, który zginął podczas szturmu na japońskie pozycje. Został pośmiertnie odznaczony Medalem Honoru, a tym samym stał się pierwszym żołnierzem marines, który otrzymał to odznaczenie w czasie II wojny światowej.
  • Historia walecznych i dzielnych marines w czasie rajdu na Makin została przedstawiona m.in. w filmie, a także w grach Medal of Honor: Wojna na Pacyfiku oraz Call of Duty: World at War, w której gracz wciela się w rolę żołnierza Korpusu Piechoty Morskiej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b マキン奇襲, www.kaho.biz [dostęp 2017-11-26] (jap.).
  2. Carlson, bazując na własnych obserwacjach i sprawozdaniach mieszkańców wyspy oszacował, że około 160 japońskich żołnierzy zostało zabitych. Jednakże żołnierze Carlsona naliczyli 83 japońskie ciała. Carlson uważał, że pozostali mogli zginąć w dwóch łodziach i dwóch samolotach. Morison stwierdza, że 60 Japończyków zginęło w jednej z łodzi (Morison, Coral Sea, Midway, and Submarine Actions, s. 235–241).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]