Naloty na Tokio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Większość zabudowań była drewniana, dlatego zastosowano bomby zapalające
Tokio 10 marca 1945 po największym nalocie

Naloty na Tokioamerykańskie naloty na stolicę Cesarstwa Wielkiej Japonii w latach 1942–1945 podczas działań wojennych na Pacyfiku, w czasie II wojny światowej. Pierwszym z nich był tak zwany rajd Doolittle’a w kwietniu 1942.

24 listopada 1944 88 jednostek United States Army Air Forces zaatakowało miasto, ponieważ jednak bomby zrzucano z wysokości 10 kilometrów, tylko 10% z nich trafiło w zaplanowane cele.

W nocy z 23 na 24 lutego 1945 na Tokio spadły pierwsze bomby zapalające, niszcząc nieco ponad 2 km² miasta. Największy i najbardziej niszczycielski nalot miał miejsce 9/10 marca 1945, kiedy to 334 samoloty B-29 zaatakowały w nocnym nalocie dywanowym, zrzucając na miasto 1667 ton bomb zapalających (ładunek na cel zrzuciło tylko 279 maszyn[1]). Drewniana zabudowa szybko zajęła się ogniem. W wyniku burzy ogniowej spłonęło blisko 277 tysięcy budynków. Według danych japońskich, zależnie od ich źródła, zginęło od 72 489 do 83 792 ludzi, czyli więcej niż w ataku atomowym na Hiroszimę[2]. Są źródła mówiące nawet o 120 tysiącach ofiar[3]. Operacja nosiła kryptonim „Meetinghouse”.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michał Fiszer: Lotnictwo w osiąganiu celów strategicznych operacji militarnych. Warszawa: TRIO, 2011, s. 165. (pol.)
  2. Michał Fiszer: Lotnictwo w osiąganiu celów strategicznych operacji militarnych. Warszawa: TRIO, 2011, s. 166. (pol.)
  3. Donald Sommerville: Kronika II Wojny Światowej, 1991 Bison Book Ltd, str. 289.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]