Naloty na Tokio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Większość zabudowań była drewniana, dlatego zastosowano bomby zapalające
Tokio 10 marca 1945 po największym nalocie

Naloty na Tokioamerykańskie naloty na stolicę imperium japońskiego w czasie działań wojennych na Pacyfiku, w okresie drugiej wojny światowej, w latach 1942–1945. Pierwszym z nich był tzw. nalot płk. Doolittle’a w 1942 roku.

24 listopada 1944 roku 88 jednostek zaatakowało miasto, ponieważ jednak bomby zrzucano z wysokości 10 km, tylko 10% z nich trafiło w zaplanowane cele.

W nocy z 23 na 24 lutego 1945 roku na Tokio spadły pierwsze bomby zapalające, niszcząc nieco ponad 2 km² miasta. Największy i najbardziej niszczycielski nalot miał miejsce 9/10 marca 1945 roku, kiedy to 334 samoloty B-29 zaatakowały w nocnym nalocie dywanowym, zrzucając na miasto 1667 ton bomb zapalających (ładunek na cel zrzuciło tylko 279 maszyn[1]). Drewniana zabudowa szybko zajęła się ogniem. W wyniku burzy ogniowej spłonęło blisko 277 000 budynków. Według danych japońskich, zależnie od ich źródła, zginęło od 72489 do 83792 ludzi, czyli więcej niż w ataku atomowym na Hiroszimę[2]. Są źródła mówiące nawet o 120 tysiącach ofiar[3]. Operacja nosiła kryptonim "Meetinghouse".

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michał Fiszer: Lotnictwo w osiąganiu celów strategicznych operacji militarnych. Warszawa: TRIO, 2011, s. 165. (pol.)
  2. Michał Fiszer: Lotnictwo w osiąganiu celów strategicznych operacji militarnych. Warszawa: TRIO, 2011, s. 166. (pol.)
  3. Donald Sommerville Kronika II Wojny Światowej 1991 Bison Book Ltd str. 289

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]