Bitwa o Corregidor (1942)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: inne Bitwy o Corregidor.
Bitwa o Corregodor
II wojna światowa, wojna na Pacyfiku, część kampanii filipińskiej
Ilustracja
Kapitulacja amerykańskich żołnierzy na Corregidorze, 6 maja 1942 r.
Czas 5–6 maja 1942
Miejsce wyspa Corregidor i okolice
Terytorium Filipiny
Przyczyna japońska potrzeba całkowitej likwidacji sił amerykańskich na Luzonie i otwarcia wejścia do Zatoki Manilskiej
Wynik zwycięstwo Japonii,
masakra jeńców w bataańskim marszu śmierci
Strony konfliktu
 Japonia  Stany Zjednoczone
 Filipiny
Dowódcy
Masaharu Homma
Kureo Tanaguchi
Kizon Mikami
Jonathan Wainwright
George Moore
Siły
ok. 6500 żołnierzy,
,50 dział
25 czołgów
13 000 żołnierzy amerykańskich i filipińskich,
56 dział na Corregidorze,
59 dział sąsiednich fortów
Straty
900 zabitych,
1200 rannych
800 zabitych,
1000 rannych,
11 000 pojmanych
Położenie na mapie Filipin
Mapa lokalizacyjna Filipin
miejsce bitwy
miejsce bitwy
Ziemia14°40′00,1″N 120°25′01,2″E/14,666700 120,417000

Bitwa o Corregidor – bitwa stoczona na filipińskiej wyspie Corregidor i w jej okolicach w dniach 5–6 maja 1942 roku pomiędzy siłami Stanów Zjednoczonych i Japonii.

Przed bitwą[edytuj | edytuj kod]

Japońska artyleria ostrzeliwuje wyspę Corregidor

7 grudnia 1941 roku lotnictwo i marynarka japońska zaatakowała amerykańską bazę w Pearl Harbor. Rozpoczęła się wojna na Pacyfiku. Niemal w tym samym czasie, lecz po drugiej stronie linii zmiany daty 8 grudnia zaatakowana została Manila.

Przez cały grudzień stolica Filipin była intensywnie bombardowana i nieustannie atakowana przez Japończyków. 2 stycznia Manila została ogłoszona miastem otwartym i opanowana przez nieprzyjaciela. Główne siły amerykańsko-filipińskie zostały jednak wcześniej wycofane na półwysep Bataan.

Główny sztab i stanowisko dowodzenia ulokowano na wyspie Corregidor. Gen. Douglas MacArthur przybył tam łodzią motorową już 2 stycznia. Od początku wiedział, że obrona będzie trudna. Wojsko filipińskie było słabo wyszkolone i wyposażone w przestarzały sprzęt. Bariera językowa pomiędzy Amerykanami i Filipińczykami praktycznie uniemożliwiała jakąkolwiek komunikację. MacArthur postanowił bronić wyspy przez sześć miesięcy. Po tym czasie miała przyjść zza Pacyfiku wielka odsiecz morskich, powietrznych i lądowych sił amerykańskich i odeprzeć Japończyków.

9 stycznia Japończycy zaatakowali Bataan, czyniąc w świetle dnia przeciętne postępy. Jednak w nocy z 9 na 10 stycznia podkradli się do aliantów od tyłu, odnosząc lokalne sukcesy. Filipińska 1 Dywizja Piechoty na skutek naporu Japończyków załamała się i wycofała, część jej żołnierzy dostała się do niewoli. Doprowadziło to do utraty ponad połowy półwyspu.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Japońscy żołnierze lądują na Corregidorze

11 marca prezydent Franklin Delano Roosevelt rozkazał gen. MacArthurowi ewakuowanie się z wyspy. Dowódca opuścił Corregidor kutrem torpedowym. Kilka dni później dotarł do Australii bombowcem Boeing B-17 Flying Fortress.

9 kwietnia Bataan skapitulował, a obrońców popędzono w marszu śmierci, co znacząco obniżyło morale obrońców Corregidoru. Silnie ufortyfikowane pozycje wytrzymały 52 japońskie naloty. Przez miesiąc artyleria obu stron prowadziła bezustanną wymianę ognia. 5 maja na wyspie został wysadzony desant japoński, który stopniowo zdobywał kolejne pozycje, bronione ofiarnie, ale bezskutecznie. 6 maja gen. Johnatan M. Wainwright podpisał akt kapitulacji wszystkich fortów pilnujących wejścia do Zatoki Manilskiej.

Obrona Corregidoru od samego początku nie miała szans na powodzenie. Jednak dzięki uwypukleniu przez amerykańską prasę bohaterskiej postawy obrońców, stała się ona doskonałym motywem propagandowym, wydatnie podnoszącym morale i wiarę w zwycięstwo żołnierzy amerykańskich walczących na całym Pacyfiku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zbigniew Flisowski: Burza nad Pacyfikiem. T. 1. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1989, s. 113.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]