Romanów (obwód żytomierski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Romanów
Ilustracja
Złota sala w pałacu w Romanowie
Państwo  Ukraina
Obwód żytomierski
Rejon romanowski
Powierzchnia 7,6 km²
Wysokość 238 m n.p.m.
Populacja (2001)
• liczba ludności
• gęstość

8202
111,44 os./km²
Nr kierunkowy +380 4146
Kod pocztowy 13001-13005
Położenie na mapie obwodu żytomierskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu żytomierskiego
Romanów
Romanów
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Romanów
Romanów
Ziemia50°09′06″N 27°56′21″E/50,151667 27,939167
Strona internetowa
Portal Portal Ukraina

Romanów (ukr. Романів, Romaniw; w latach 1933–2003 Дзержинськ, Dzerżynśk) – osiedle typu miejskiego na Ukrainie, w obwodzie żytomierskim, siedziba administracyjna rejonu romanowskiego, przy linii kolejowej SzepetówkaBerdyczów. W 2001 roku liczyło ok. 8,2 tys. mieszkańców[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość założona w 1471 roku. Własność Beaty Kościeleckiej, matki Halszki z Ostroga. Później przeszedł na własność Ilińskich herbu Lis[2]. W XVIII wieku miejscowość stała się własnością Kazimierza Ilińskiego, a sama miejscowość siedzibą linii Ilińskich określanej jako „senatorską”, w odróżnieniu od młodszej linii na Maniowcach. Józef August Iliński założył w miejscowości młyn parowy oraz wielką fabrykę sukna na 120 warsztatów, sprowadzając do niej rzemieślników z Anglii. Za jego rządów powstała także hodowla koni rasy angielskiej. W XIX wieku miejscowość stała się własnością Steckich. Prawa miejskie od 1817 roku[3]. W mieście znajdowały się klasztory wizytek, szarytek, jezuitów (filia Akademii Połockiej) oraz szkoła dla głuchoniemych[4].

Status osiedla typu miejskiego od 1924 roku.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • pałacJózef August Iliński herbu Lis pod koniec XVIII wieku rozpoczął budowę ogromnego pałacu według projektu Falendyna (Walendina) Merka. Klasycystyczny trzynastoosiowy obiekt miał portyk wsparty na sześciu kolumnach. Wielkością na Kresach dorównywał mu tylko pałac w Tulczynie. Wnętrza były ozdobione m.in. obrazami Samary­tanka Luca Giordano, Trzej królowie przy żłobku Chrystusa Jacopo Bassano, Charitas Bartolomeo Schedoni, Trzy części świata Tycjana, Bitwa i Przechadzka Philipsa Wouwermanna i Święty Bruno Lueurea, Rycerz w pancerzu Petera Paula Rubensa, Wniebowstąpienie Tintoretta, Kuszenie św. Antoniego Davida Teniersa, Pejzaż flamandzki Hermana van Swanevelta. Pałac otaczał park dworski, w którym znajdował się trzymetrowy granitowy pomnik w kształcie piramidy, poświęcony pamięci gen. Janusza Ilińskiego poleg­łego w 1792 roku pod Markuszowem. W drugiej połowie XIX wieku pałac stał się własnością rodziny Steckich. Wygląd obiektu znany jest jedynie z rycin Teuberta i Wilczyńskiego, ponieważ pałac 5 grudnia 1876 roku całkowicie spłonął, wraz ze znajdującymi się tam kolekcjami. Odbudowy już nie podjęto, a rodzina Steckich przeprowadziła się do dawnego kolegium jezuitów[5][6].

Urodzeni w miejscowości[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Romanów na stronie Rady Najwyższej Ukrainy
  2. Antoni Urbański, Z Czarnego szlaku i tamtych rubieży (Memento kresowe), Warszawa, 1928
  3. Małgorzata Stępka: W Dzierżyńsku na Ukrainie (pol.). Świat Polonii. [dostęp 2010-06-19].
  4. Eustachy Iwanowski, Rozmowy o polskiéj koronie, Kraków 1873, na str. 678 August Iliński w Romanowie wprowadził XX Jezuitów, zbudował dla nich kościółek, któryby mógł być ozdobą stolicy; instytut głuchoniemych założył..
  5. ERRP | Expired Registration Recovery Policy, www.wolhynia.com [dostęp 2018-04-25].
  6. Roman Aftanazy "Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej", Tom 5, Województwo wołyńskie", 1994, str. 394–409

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]