Romuald Borysowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Romuald Borysowicz
major piechoty major piechoty
Data urodzenia 14 września 1895
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 19141940
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 86 pułk piechoty,
13 pułk piechoty,
1 kompania graniczna KOP "Kurhany",
30 pułk piechoty Strzelców Kaniowskich
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej

Romuald Borysowicz (ur. 14 września 1895, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 14 września 1895, jako syn Karola. Dekretem nr 203 Naczelnego Wodza z 13 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego (w grupie oficerów I Korpusu Polskiego i armii rosyjskiej) w stopniu porucznika i zaliczeniem do oficerów rezerwy[1] W 1923 jako kapitan rezerwy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 1607 lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty[2] był przydzielony do kadry 86 pułku piechoty[3]. W 1928 był kapitanem służby stałej w 86 pułku piechoty. W 1932 służył jako dowódca batalionu w 13 pułku piechoty 8 Dywizji Piechoty[4] .

Służąc w 13 pp wystawiono mu taka opinię: "Bardzo energiczny i samodzielny, duża ambicja. Dobry administrator. Wymagający, ale lubiany. Dobry wychowawca. Ponad przeciętny"[5].

17 marca 1933 przeniesiony do KOP. 1 kwietnia 1933 został dowódcą 1 kompanii granicznej KOP "Kurhany".

W kampanii wrześniowej dowódca 3 batalionu 30 pułku piechoty Strzelców Kaniowskich. Dowodził batalionem na głównej linii obrony na Warcie. Batalion bronił odcinka od wsi Podłężyce do wsi Beleń i Beleń- Zagórze. Batalion krwawo okupił dwudniową obronę powierzonego odcinka. Zginęło 40% oficerów, a stany osobowe niektórych kompanii zmniejszyły się o połowę. Odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari V klasy[6]. Wzięty do niewoli przez Sowietów, osadzony w Kozielsku. Został zamordowany wiosną 1940 przez NKWD w lesie katyńskim. Figuruje na liście wywózkowej LW 035/4 z 16.04.1940.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

  • Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 awansował go pośmiertnie do stopnia . podpułkownika. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".
  • Posadzeniem Dębu Pamięci na ul. Lwowskiej w Chełmie, przez Stowarzyszenie Forum Polskie Stowarzyszenie "Na Chełmskiej" . Certyfikat nr 000500/000324/WE/2008

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Rozkazów Wojskowych, R. 2, nr 5, 1919.
  2. Rocznik Oficerski MSWojsk., 1923, s. 484.
  3. Rocznik Oficerski MSWojsk, 1923, s. 374.
  4. Rocznik Oficerski MSWojsk., 1932, s. 543.
  5. 3W Serwisy Informacyjne http://3w.gliwice.pl, Opinie o oficerach, www.pilsudski.org [dostęp 2017-07-25] (pol.).
  6. Dominik Dąbrowski, Jan Kowalski, Żołnierska pamięć, Cmentarze wojenne, groby i miejsca pamięci narodowej na ziemi sieradzkiej, s. 183.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]