86 Pułk Piechoty (II RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy 86 Pułku Piechoty II RP. Zobacz też: 86 Pułk Piechoty – inne pułki piechoty z numerem 86.
86 Pułk Piechoty
Ilustracja
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 17 grudnia 1918
Rozformowanie 1939
Tradycje
Święto 15 sierpnia[1]
Nadanie sztandaru 1921
Rodowód Miński Pułk Strzelców
Dowódcy
Pierwszy płk piech. Fabian Kobordo
Ostatni ppłk piech. Walenty Peszek
Działania zbrojne
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja Wilno, Mołodeczno (III bp w Krasnem nad Uszą, a bzapas w Nowowilejce)
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk piechota
Podległość Dywizja Litewsko-Białoruska
1 Dywizja Litewsko-Białoruska
19 Dywizja Piechoty
Odznaczenia
Ag virtuti.jpg

86 Pułk Piechoty (86 pp) – oddział piechoty Samoobrony Litwy i Białorusi oraz Wojska Polskiego II RP.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj]

Pułk powstał we wrześniu 1921 w wyniku przemianowania Mińskiego Pułku Strzelców Wojska Litwy Środkowej.

Pułk w okresie pokoju[edytuj]

Od 9 marca 1921 pułk stacjonował w garnizonie Wilno, a od września 1922 w Mołodeczno (III batalion w Krasnem nad Uszą[2], a batalion zapasowy w Nowowilejce). Wchodził w skład 19 Dywizji Piechoty[2][3].

W 1924 na terenie folwarku Helenów koło Mołodeczna rozpoczęto budowę nowych koszar dla oddziału. W czasie budowy koszar w Helenowie nadużyć finansowych dopuścić się miał brat gen. Dąb-Biernackiego.

Na podstawie rozkazu wykonawczego Ministerstwa Spraw Wojskowych do Departamentu Piechoty o wprowadzeniu organizacji piechoty na stopie pokojowej PS 10-50 z 1930 roku, w Wojsku Polskim wprowadzono trzy typy pułków piechoty. 86 pułk piechoty zaliczony został do typu III pułków piechoty o stanach zbliżonych do wojennych. Na czas wojny przewidywany był do działań osłonowych. Corocznie otrzymywał około 1010 rekrutów. Jego obsadę stanowiło 68 oficerów i 2200 podoficerów i żołnierzy[4].

Pułk w kampanii wrześniowej[edytuj]

W czasie wojny obronnej 1939 wchodził w skład 19 Dywizji Piechoty walczącej w ramach Armii "Prusy"[2].

Żołnierze pułku[edytuj]

Bitwa o granice 1920.png

Dowódcy pułku

Zastępcy dowódcy pułku:

Oficerowie

Obsada personalna we wrześniu 1939

  • dowódca pułku – ppłk Walenty Peszek
  • dowódca I batalionu – mjr Czesław Skimina
  • dowódca II batalionu – mjr Franciszek M. Morawski
  • dowódca III batalionu – ppłk Bronisław Poplatek

Odznaczeni srebrnym krzyżem Orderu „Virtuti Militari” V klasy za wojnę 1918-1920
Spis utworzony na podstawie "Zarys historji wojennej 86-go mińskiego pułku piechoty" s. 43-44

Order Virtuti Militari
Chorągiew pułkowa
ppłk Bronisław Adamowicz
sierż. Stanisław Bartkowiak
st. sierż. Władysław Bartosz
plut. Franciszek Bąk
por. Edwin Bielawski
por. Ignacy Birula-Białynicki
st. szer. Walenty Cichocki
kpt. Antoni Dubiński
szer. Stanisław Dunaj
sierż. Leon Dyc
sierż. Bronisław Dylewski
szer. Ludwik Figeland
ppor. Edward Froelich
kpr. Józef Glinkowski
plut. Grzegorz Goworow
por. Ryszard Hepner
sierż. Zygmunt Hulewicz
sierż. Walenty Janicki
st. szer. Antoni Jędrzejewski
sierż. Jan Kamiński
szer. Jan Karasewicz
kpr. Piotr Karbownicki
kpr. Wincenty Kazimierczak[a]
por. Antoni Kolendo
ppor. Bogusław Komornicki
ppor. Wojciech Korsak
sierż. Edward Lasota
plut. Stefan Lasota
st. sierż. Bolesław Leppert
plut. Antoni Łazarewicz
plut. Julian Łobejszo
sierż. Józef Maik
por. Władysław Małachowski
szer. Karol Mazur
ppor. Józef Mossakowski
sierż. Czesław Mróz
kpt. Kazimierz Niedźwiedzki
szer. Bolesław Niepokojczycki
szer. Franciszek Nowacki
pchor. Baltazar Bolesław Nowakowski
st. szer. Zygmunt Nowicki
st. szer. Mikołaj Okołotowicz
st. szer. Piotr Osuchowski
por. Aleksander Pstrocki
por. Henryk Patrycy
ppor. Karol Proscewicz
plut. Józef Prozorowicz
mjr Wincenty Rutkiewicz
kpr. Władysław Sauda
por. Julian Sielewicz
ppor. Antoni Śliwiński
sierż. Marcin Sukal
kpr. Wincenty Stachowski
szer. Franciszek Stępień
sierż. Szymon Szeląg
st. szer. Stanisław Szerszeń
szer. Ksawery Szymaniec
sierż. Eugeniusz Trumpus
mjr Józef Tschernich
ppor. Józef Werakso
pchor. Jan Wołkowicki
plut. Józef Zawada
st. szer. Jan Chyła

Symbole pułkowe[edytuj]

1 złoty 86 pułku piechoty

Sztandar
Sztandar nieprzepisowy ufundowało społeczeństwo Mińska. Wręczył go pułkowi 18 marca 1921 w Wilnie delegat Rządu RP Władysław Raczkiewicz[2].

Drugą chorągiew pułk otrzymał od obywateli miasta stołecznego Warszawy za zasługi położone w jego obronie w sierpniu 1920 roku. Srebrnego orła do chorągwi ofiarował p. Wincenty Wabiński. Chorągiew została wręczona 30 marca 1921 roku przez księdza biskupa Bandurskiego. Dla uświetnienia większych uroczystości pułk używał obu chorągwi razem. Druga chorągiew została oddana w późniejszym czasie do Muzeum Wojska w Warszawie.[6]

Sztandar pułku znajduje się aktualnie w zbiorach Muzeum im. Generała Sikorskiego w Londynie[7]

Odznaka
Odznaka zatwierdzona Dz. Rozk. MSWojsk. nr 16, poz.159 z 18 maja 1929 roku posiada kształt krzyża o dolnym ramieniu dłuższym, pokrytego białą emalią. Pośrodku skrzyżowania ramion nałożony srebrny orzeł o szeroko rozłożonych skrzydłach, trzymający tarczę herbową Ziemi Mińskiej, pokrytą czarno-białą emalią. Ramiona krzyża oplecione są srebrnym wieńcem laurowym. U dołu dłuższego ramienia wpisano datę powstania pułku 1712 1918[8].

Uwagi

  1. Pisownia nazwiska Kazimierczak według: Stanisław Mieczkowski Zarys historji wojennej 86-go mińskiego pułku piechoty, Warszawa 1929; s. 43 poz. 25; według innych źródeł: Kazimierczyk (np. Kawalerowie Orderu Virtuti Militari na: stankiewicze.com; oprac. Zbigniew Adamski, Ewa Kamińska, Mirosław Mastalerz, Stanisław Pieniążek, Janusz Stankiewicz; dostęp. 16.10.2012)

Przypisy

  1. Dziennik rozkazów MSWojsk. nr.16 z 19 maja 1927 roku
  2. a b c d Satora 1990 ↓, s. 164.
  3. Almanach Oficerski 1923/24 ↓, s. 52.
  4. Jagiełło 2007 ↓, s. 63-65.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 12 marca 1929.
  6. ’’Zarys historji wojennej pułków polskich 1918-1920 s. 38
  7. Satora 1990 ↓, s. 165.
  8. Sawicki i Wielechowski 2007 ↓, s. 136-137.

Bibliografia[edytuj]