Rudawiec nilowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Rudawka nilowa)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rudawiec nilowy
Rousettus aegyptiacus[1]
(É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1810)
Rudawiec nilowy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd nietoperze
Podrząd rudawkokształtne
Rodzina rudawkowate
Rodzaj rudawiec
Gatunek rudawiec nilowy
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Rudawiec nilowy[3], rudawka nilowa[4] (Rousettus aegyptiacus) – gatunek ssaka z rodziny rudawkowatych (Pteropodidae).

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała do ok. 20 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 60 cm. Futerko rudawki nilowej jest lśniące. Ma barwę szarobrunatną, skrzydła są ciemnobrązowe.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Cypr, Afryka, Bliski i Środkowy Wschód aż po Pakistan. Na schronienia wybiera głównie drzewa i jaskinie.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

  • Jak większość rudawek, żywi się głównie owocami. Jest to jedyny rodzaj rodziny rudawkowatych, posługujący się echolokacją. W przeciwieństwie jednak do innych echolokujących nietoperzy, sygnały używane do orientacji wytwarza nie krtanią ale poprzez mlaskanie językiem. Związane jest to z zasiedlaniem przez rudawkę nilową m.in. jaskiń, gdy tymczasem wiele innych gatunków rudawkowatych tworzy odsłonięte kolonie, wiszące na wysokich drzewach. Łatwo się oswaja i dobrze znosi hodowlę w ogrodach zoologicznych.

Przypisy

  1. Rousettus aegyptiacus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Benda, P., Aulagnier, S., Hutson, A.M., Amr, Z.S., Kock, D., Sharifi, M., Karataş, A., Mickleburgh, S., Bergmans, W. & Howell, K. 2008. Rousettus aegyptiacus. W: IUCN 2015. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015.2. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-08-26]
  3. Nazwa polska za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 86. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 315, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.