Ryszard Jaworowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ryszard Jaworowski
podpułkownik saperów podpułkownik saperów
Data i miejsce urodzenia 3 kwietnia 1896
Sierdobsk
Data śmierci 1968
Przebieg służby
Lata służby 19151939
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego Wojsko Polskie
Jednostki 7 Pułk Saperów Wielkopolskich
8 Batalion Saperów (II RP)
3 Brygada Saperów
Szefostwo Saperów
5 Pułk Saperów
20 Dywizja Piechoty
Armia „Kraków”
Stanowiska II oficer sztabu brygady
dowódca batalionu
szef saperów dywizji
dowódca saperów armii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Ryszard Jaworowski (ur. 3 kwietnia 1896 w Sierdobsku, zm. 1968[1]) – podpułkownik saperów Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W młodości ukończył realna szkołę budowlaną. Od 1 maja 1915 służył w armii rosyjskiej[1]. Ukończył kurs dowódczy w Oficerskiej Szkole Piechoty w Kazaniu, po którym został mianowany chorążym. Jako młodszy oficer został przydzielony do 14 pułku piechoty, z którym poszedł na front. W 1916 awansował na podporucznika i został wyznaczony na dowódcę kompanii w 398 pułku piechoty. Za swoje zasługi w 1917 otrzymał awans do stopnia porucznika i stanowisko dowódcy batalionu. Od września 1917 przez rok przebywał w szpitalach wojskowych po ciężkiej kontuzji.

W 1918 powrócił do kraju i zamieszkał w Lidzie na Wileńszczyźnie[1]. W listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego i został skierowany na kurs oficerski w Dęblinie.

W lipcu 1920 został przeniesiony do XVII Batalionu Saperów. W jego szeregach wziął udział w walkach przeciwko bolszewikom. 26 lipca 1920 pod Dzierniakowem został po raz drugi ranny[2]. Po przebytym leczeniu wrócił do służby w XVII Baonie Saperów na stanowisko dowódcy kompanii saperów.

W latach 1921–1922 był słuchaczem kursu doskonalącego dla oficerów sztabowych saperów, po jego ukończeniu został awansowany do stopnia kapitana. W 1922 został przeniesiony z 7 Pułku Saperów do 8 Pułku Saperów na pełniącego obowiązki dowódcy IV Batalionu Saperów[3]. Pełnił również funkcję komendanta Pułkowej Szkoły Podoficerskiej[4]. 31 października 1927 roku został przesunięty ze stanowiska dowódcy IV Batalionu Saperów na stanowisko kwatermistrza 8 Pułku Saperów[5]. W grudniu 1929 został przeniesiony z 3 Brygady Saperów do Dowództwa 20 Dywizji Piechoty w Baranowiczach na stanowisko szefa saperów[6]. W styczniu 1931 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko szefa saperów[7]. W 1934 został przeniesiony do 5 Batalionu Saperów w Krakowie na stanowisko dowódcy batalionu[8]. W 1938 został przeniesiony do Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych i przydzielony do składu osobowego generała do prac przy GISZ, gen. bryg. Antoniego Szyllinga.

W marcu 1939 został dowódcą saperów Armii „Kraków" i na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej[1]. Po zakończeniu walk został internowany w Rumunii. W latach 1941–1945 przebywał w niewoli niemieckiej w Oflagu VI B Dössel[9]. Po wojnie powrócił do kraju.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Zdzisław Barszczewski: Sylwetki saperów. s. 78.
  2. Mańkowski 1934 ↓, s. 29-30.
  3. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 26 sierpnia 1922 r., Nr 29
  4. Jednodniówka 8 Pułku Saperów z 17 sierpnia 1926 r., Nr 2 str. 47
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 25 z 31 października 1927 roku, s. 327.
  6. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 23 grudnia 1929 r., Nr 20, s. 389.
  7. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 28 stycznia 1931 r., Nr 1, s. 30.
  8. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 22 grudnia 1934 r., Nr 14, s. 266.
  9. "Łambinowicki Rocznik Muzealny" z 2009 s. 17
  10. Rocznik oficerski 1923, s. 908, 152.
  11. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 21 lutego 1928 r., nr 5, s. 48.
  12. Rocznik oficerski 1939, s. 5, 243.
  13. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 27 października 1922 r. nr 41
  14. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 84)
  15. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 5 z 19.03.1932

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zdzisław Barszczewski, Władysław Jasieński: Sylwetki saperów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09287-7.
  • Zdzisław Józef Cutter: Saperzy II Rzeczypospolitej. Warszawa [etc.]: Pat, 2005. ISBN 83-921881-3-6.
  • Witold Mańkowski: Zarys historii wojennej 7-go Pułku Saperów Wielkopolskich. Warszawa: Główna Drukarnia Wojskowa, 1934, seria: Zarys historii wojennej formacji polskich 1918-1920.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939; stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Księgarnia Akademicka Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2006. ISBN 83-7188-899-6.
  • Jednodniówka 8 Pułku Saperów z 17 sierpnia 1926 r., Nr 2
  • Roczniki oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932.