Sergiusz Kowalski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Sergiusz Kowalski (ur. 17 września 1953 w Incie[1]) – polski socjolog, publicysta i tłumacz, działacz opozycji w PRL.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Incie koło Workuty na terenie Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Jest wnukiem działaczy Komunistycznej Partii Polski. Po zwolnieniu z łagru jego polsko-żydowska rodzina przeniosła się do Polski w 1956 w ramach akcji repatriacyjnej. W 1976 ukończył matematykę na Uniwersytecie Warszawskim. Pracował jako malarz pokojowy. W 1986 obronił doktorat z socjologii, w tym samym roku uzyskał członkostwo w Polskim Towarzystwie Socjologicznym. W 1988 za pracę Solidarność polska. Studium z socjologii myślenia potocznego otrzymał przyznawaną przez PTS nagrodę im. Stanisława Ossowskiego[2].

Podczas studiów jako członek Zrzeszenia Studentów Polskich współorganizował akcję protestu przeciwko połączeniu tej organizacji ze Związkiem Młodzieży Socjalistycznej i przekształceniu jej w Socjalistyczny Związek Studentów Polskich[3]. Od połowy lat 70. brał udział w akcjach i protestach opozycyjnych. Zajmował się dystrybucją pism drugiego obiegu, współpracował z Komitetem Obrony Robotników, Komitetem Samoobrony Społecznej „KOR” i Niezależną Oficyną Wydawniczą NOWA, był sygnatariuszem Deklaracji Ruchu Demokratycznego. Od 7 do 14 maja 1980 w kościele św. Krzysztofa w Podkowie Leśnej uczestniczył w głodówce solidarnościowej z uwięzionymi Dariuszem Kobzdejem i Mirosławem Chojeckim[1].

Podczas strajków sierpniowych 1980 aresztowany jako działacz KSS KOR, uwolniony na mocy porozumień sierpniowych[3]. Był ekspertem w Ośrodku Prac Społeczno-Zawodowych przy Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”[1]. Po wprowadzeniu stanu wojennego w nocy 13 grudnia 1981 został internowany wraz z żoną Kingą Dunin-Horkawicz, a ich półroczny syn Stanisław został umieszczony w izbie dziecka[3]. Zwolnienie uzyskał w lipcu 1982[1].

W latach 1986–1987 pracował jako asystent w Instytucie Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji UW, od 1990 do 2003 był zatrudniony w Instytucie Studiów Politycznych PAN[1][4]. W pierwszej połowie lat 90. wchodził w skład zarządu Fundacji im. Stefana Batorego, współtworzył stowarzyszenie Otwarta Rzeczpospolita i polski oddział B’nai B’rith.

W 2013 prezydent Bronisław Komorowski, za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, odznaczył go Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[5].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Nota biograficzna w Encyklopedii Solidarności. [dostęp 2013-08-31].
  2. Laureaci nagrody im. Stanisława Ossowskiego. pts.org.pl. [dostęp 2013-09-02].
  3. a b c Sergiusz Kowalski w Słowniku „Niezależni dla kultury 1976–89”. [dostęp 2013-08-31].
  4. Sergiusz Kowalski w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2013-08-31].
  5. M.P. z 2013 r. poz. 937