Siedmiogóry

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł

53°4′14″N 18°8′43″E

- błąd

38 m

WD

53°5'N, 18°6'E

- błąd

20502 m

Odległość

638 m

Siedmiogóry
część wsi
Ilustracja
Fragment miejscowości
Państwo

 Polska

Województwo

 kujawsko-pomorskie

Powiat

bydgoski

Gmina

Solec Kujawski

Część miejscowości

Wypaleniska

Wysokość

54 - 64 m n.p.m.

Strefa numeracyjna

52

Kod pocztowy

86-050[1]

Tablice rejestracyjne

CBY

SIMC

0095940

Położenie na mapie gminy Solec Kujawski
Mapa konturowa gminy Solec Kujawski, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Siedmiogóry”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Siedmiogóry”
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa konturowa województwa kujawsko-pomorskiego, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Siedmiogóry”
Położenie na mapie powiatu bydgoskiego
Mapa konturowa powiatu bydgoskiego, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Siedmiogóry”
Ziemia53°04′14″N 18°08′43″E/53,070556 18,145278

Siedmiogóry – część wsi Wypaleniska w Polsce, położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie bydgoskim, w gminie Solec Kujawski[2][3].

W latach 1975–1998 Siedmiogóry położone były w województwie bydgoskim.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Siedmiogóry położone są w Puszczy Bydgoskiej, tuż za wschodnią granicą obszaru administracyjnego miasta Bydgoszczy. Miejscowość znajduje się między linią kolejową nr 18 i ulicą Nowotoruńską na północy, a drogą krajową nr 10 na południu. Nazwa nawiązuje do urozmaiconego wysokościowo krajobrazu w strefie wydm śródlądowych kontrastujących z podmokłymi obniżeniami. Różnice wysokości sięgają około 30 m.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Osada znajduje się na zalesionym terenie będącym mozaiką wydm śródlądowych z kulminacjami wysokościowymi (64 m n.p.m.) i obniżeń terenu (37 m n.p.m.). Wydmy paraboliczne kończą się od strony wschodniej wyraźną krawędzią nad niżej położonymi Makowiskami. Miejscowość od zachodu sąsiaduje z Żółwinem, od południa z Wypaleniskami, od wschodu z Makowiskami, a od północy z Plątnowem.

Przez Siedmiogóry przebiega szlak turystyczny żółty szlak „Puszczański” z Bydgoszczy-Łęgnowa na przełaj przez Puszczę Bydgoską do Gniewkowa[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Rozwój osady wiąże się z powszechnym w tych okolicach osadnictwem olęderskim, a w XIX wieku także z kolonizacją niemiecką[5]. Miejscowości nie oznaczono na mapie Schröttera (1796-1802), co świadczy o nieco późniejszej kolonizacji, niż okoliczne osady olęderskie.

Spis miejscowości rejencji bydgoskiej z 1833 r. podaje, że w kolonii Siedmiogóry mieszkało 44 osób (wszyscy ewangelicy) w 10 domach[6]. Według opisu Jana Nepomucena Bobrowicza z 1846 r. była to kolonia osadnicza, należąca do miasta Solca[7]. Kolejny spis z 1860 r. podaje, że we wsi Siedmiogóry (niem. Siebengebirgen) mieszkało 66 ewangelików w 10 domach. Dzieci z miejscowości uczęszczały do szkoły w Otorowie. Miejscowość należała do parafii katolickiej i ewangelickiej w Solcu[8].

Natomiast dla roku 1884 Słownik geograficzny Królestwa Polskiego podaje, że Siedmiogóry były osadą wiejską w powiecie bydgoskim, położoną 6 km na południowy zachód od Solca, przy Kolei Warszawsko-Bydgoskiej. Mieszkało tu 65 osób, wszyscy wyznania ewangelickiego w 10 domostwach. Powierzchnia wsi wynosiła 142 ha. Osada dawniej należała do miasta Solca[9].

W czasie II wojny światowej na zachód od wsi władze niemieckie zbudowały zamaskowany w Puszczy Bydgoskiej zakład produkcji materiałów wybuchowych DAG Fabrik Bromberg. Inwestycje budowlane objęły m.in. okoliczne drogi. Od podstaw wybudowano ulicę Nowotoruńską. Po wojnie infrastrukturę wykorzystano dla uruchomienia Zakładów Chemicznych Zachem. W latach 60. wybudowano południową obwodnicę Bydgoszczy, która sąsiaduje ze wsią od południa.

Po II wojnie światowej miejscowość, podobnie jak sąsiednie śródleśne osady (Żółwin, Łażyn, Wypaleniska) wyludniała się na rzecz bardziej atrakcyjnych osiedleńczo: Bydgoszczy i Solca Kujawskiego. Część terenu, zwłaszcza odkryte wydmy śródlądowe zalesiono.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 1560 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  3. GUS. Rejestr TERYT
  4. Wdowicki Maciej: Szlaki Puszczy Bydgoskiej [w:] Kalendarz Bydgoski 2010
  5. Barbara Janiszewska-Mincer, Solec Kujawski – dzieje miasta i okolic do 1806 roku, Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2001, ISBN 83-7174-748-9, OCLC 830299439.
  6. Verzeichniss aller Ortschaften des Bromberger Regierungs-Bezirks mit einer geographisch-statistischen Uebersicht. Bromberg 1833
  7. Jan Nepomucen Bobrowicz: Opisanie historyczno-statystyczne Wielkiego Ksie̜stwa Poznańskiego. Lipsk: Ksie̜garnia Zagraniczna (Librairie Étrangère), 1846, s. 36.
  8. Verzeichniss sämmtlicher Ortschaften des Regierungs-Bezirks Bromberg. Bromberg 1860
  9. http://dir.icm.edu.pl/pl/Slownik_geograficzny/Tom_X/516 dostęp 26-01-2015