Smażyno

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 54°29′3″N 18°6′33″E
- błąd 38 m
WD 54°29'3"N, 18°6'33"E, 54°29'2.40"N, 18°6'32.94"E
- błąd 38 m
Odległość 0 m
Smażyno
wieś
Państwo  Polska
Województwo  pomorskie
Powiat wejherowski
Gmina Linia
Liczba ludności (2011) 231[1]
Strefa numeracyjna 58
Kod pocztowy 84-217[2]
Tablice rejestracyjne GWE
SIMC 0165675
Położenie na mapie gminy Linia
Mapa konturowa gminy Linia, blisko prawej krawędzi u góry znajduje się punkt z opisem „Smażyno”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry znajduje się punkt z opisem „Smażyno”
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa konturowa województwa pomorskiego, u góry znajduje się punkt z opisem „Smażyno”
Położenie na mapie powiatu wejherowskiego
Mapa konturowa powiatu wejherowskiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Smażyno”
Ziemia54°29′03″N 18°06′33″E/54,484167 18,109167

Smażyno (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Smażëno) – wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie wejherowskim, w gminie Linia[3].

Wieś leży nad rzeką Bolszewką.

Najstarsza wzmianka o istnieniu wsi pochodzi z 1407 r. Dawny kościół ewangelicki, obecnie rzymskokatolicki w Parafii św. Antoniego, wybudowany został w 1865 r.

Działała tu gorzelnia parowa i młyn wodny.

Podczas zaboru pruskiego wieś nosiła nazwę niemiecką Smasin. Podczas okupacji niemieckiej nazwa Smasin w 1942 została przez nazistowskich propagandystów niemieckich (w ramach szerokiej akcji odkaszubiania i odpolszczania nazw niemieckiego lebensraumu) zweryfikowana jako zbyt kaszubska i przemianowana na nowo wymyśloną i bardziej niemieckąMühlental[4].

Wieś królewska w starostwie mirachowskim w województwie pomorskim w II połowie XVI wieku[5]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.

W miejscowości znajduje się jedna z 13 figur szlaku turystycznego „Poczuj kaszubskiego ducha" - wykonana przez Jana Redźko na podstawie opracowania "Bogowie i duchy naszych przodków. Przyczynek do kaszubskiej mitologii" Aleksandra Labudy rzeźba, przedstawiająca patronkę lasów i żyjących w nich zwierząt, Borową Ciotkę (Bòrowô Cotka) z koszem i kosturem.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. [dostęp 2018-06-01].
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych - Poczta Polska. „Spis numerów adresowych”, s. według indeksu nazw, 2018. Warszawa: Poczta Polska S.A.. 
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  4. Familienforschung in Westpreußen (niem.). [dostęp 2015-08-15].
  5. Mapy województwa pomorskiego w drugiej połowie XVI w. : rozmieszczenie własności ziemskiej, sieć parafialna / Marian Biskup, Andrzej Tomczak. Toruń 1955, s. 94.