Stanisław Kijak (oficer)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy oficera. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Stanisław Teofil Kijak
Kostek
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 23 września 1898
Dąbrowa
Data i miejsce śmierci 28 listopada 1945
Bolonia
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpgPolskie Siły Zbrojne
Jednostki 85 Pułk Strzelców Wileńskich
24 Dywizja Piechoty
Szkoła Podchorążych Piechoty
38 Pułk Piechoty Strzelców Lwowskich
Oddział II SG
Stanowiska oficer sztabu dywizji
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Medal Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej

Stanisław Teofil Kijak[1] (ur. 23 września 1898 w Dąbrowie, zm. 28 listopada 1945) – oficer dyplomowany piechoty Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, podpułkownik.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Stanisław Kijak urodził się 23 września 1898 roku w Dąbrowie, w powiecie bocheńskim. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w wojna polsko-bolszewickiej.

W 1921 roku był podporucznikiem w Wileńskim Pułku Strzelców, przemianowanym na 85 pułk piechoty[2]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 2393. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 85 pułk piechoty w Nowej Wilejce[3][4][5]. Z dniem 2 listopada 1926 roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego 1926–1928[6]. 19 marca 1928 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 229. lokatą w korpusie oficerów piechoty[7]. Z dniem 31 października 1928 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do dowództwa 24 Dywizji Piechoty w Jarosławiu na stanowisko oficera sztabu. Z dniem 1 listopada 1930 roku został przeniesiony do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej[8][9][10]. 22 grudnia 1934 roku ogłoszono jego przeniesienie do 38 pułku piechoty w Przemyślu, w celu odbycia stażu liniowego na stanowisku dowódcy kompanii[11][12].

W latach 30. został awansowany do stopnia majora piechoty. Był oficerem Oddziału II Sztabu Głównego, gdzie pełnił funkcję szefa zaopatrzenia[13] i pracował w Referacie Sytuacyjny Samodzielnego Referatu „Niemcy” Oddziału II SG, skąd został przeniesiony do Wydziału III Planowania. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 roku i 84. lokatą w korpusie oficerów piechoty[14].

Po wybuchu II wojny światowej na okres kampanii wrześniowej w stopniu majora był oficerem II Rzutu II Oddziału II Zastępcy Szefa Sztabu Naczelnego Wodza[15]. Po przedostaniu się na Zachód został oficerem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. W stopniu podpułkownika był oficerem 2 Korpusu Polskiego; w tym czasie był zwierzchnikiem rtm. Witolda Pileckiego planującym z nim działalność sieci wywiadowczej w powstałej wówczas Polsce Ludowej[16]. Zmarł 28 listopada 1945 roku[17]. Pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Bolonii[17].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 26 stycznia 1934 ogłoszono sprostowanie imienia ze „Stanisław” na „Stanisław Teofil”. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. Zmiany (sprostowania) nazwisk, imion i dat urodzenia. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 35, 26 stycznia 1934. 
  2. Spis oficerów 1921 ↓, s. 221, 687.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 113.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 370, 442.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 321, 384.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 141, 226.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 19 marca 1928 roku, s. 53.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 295.
  9. Lista oficerów dyplomowanych 1931 ↓, s. 14.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 803.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 258.
  12. Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 64.
  13. Robert Witak: O polski Śląsk Cieszyński. Odzyskanie Zaolzia w roku 1938. historia.org.pl, 2014-02-04. [dostęp 2016-01-15].
  14. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 27, 421.
  15. Sztab Naczelnego Wodza w kampanii wrześniowej. caw.wp.mil.pl. s. 338. [dostęp 2016-01-15].
  16. Adam Cyra: Ochotnik do Auschwitz. Witold Pilecki (1901–1948). pogon.lt. [dostęp 2016-01-15].
  17. a b Wykaz poległych 1952 ↓, s. 199.
  18. M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 94 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  19. M.P. z 1930 r. nr 98, poz. 144 „za zasługi na polu organizacji i administracji wojska”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]