Stary Gostyń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stary Gostyń
Kościół św. Marcina w Starym Gostyniu
Kościół św. Marcina w Starym Gostyniu
Państwo  Polska
Województwo wielkopolskie
Powiat gostyński
Gmina Gostyń
Liczba ludności (2006) 440
Strefa numeracyjna (+48) 65
Kod pocztowy 63-800
(poczta: Gostyń)
Tablice rejestracyjne PGS
SIMC 0369969
Położenie na mapie gminy Gostyń
Mapa lokalizacyjna gminy Gostyń
Stary Gostyń
Stary Gostyń
Położenie na mapie powiatu gostyńskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu gostyńskiego
Stary Gostyń
Stary Gostyń
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Stary Gostyń
Stary Gostyń
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Stary Gostyń
Stary Gostyń
Ziemia51°54′08″N 16°57′30″E/51,902222 16,958333

Stary Gostyń (niem. Alt Gostyn) – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie gostyńskim, w gminie Gostyń.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Obraz MB Starogostyńskiej z 1645 r.

Do czasu lokowania w jej pobliżu przez księcia wielkopolskiego Przemysła II miasta Gostynia 1 kwietnia 1278, wieś ta zwana była po prostu Gostyniem. Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z roku 1301. Wieś należała do rodu Awdańców, a później Łodziów. Od roku 1301 do połowy XIX wieku wieś należała do proboszczów parafii starogostyńskiej, którymi zostawali zakonnicy benedyktyńscy z Lubinia. Wieś duchowna Gostyń Stary, pod koniec XVI wieku leżała w powiecie kościańskim województwa poznańskiego[1].

W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Gostyń Stary należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Kröben (krobskim) w rejencji poznańskiej[2]. Gostyń Stary należał do okręgu gostyńskiego tego powiatu i stanowił odrębny majątek, którego właścicielami byli wówczas (1846) księża filipini[2]. Według spisu urzędowego z 1837 roku wieś liczyła 202 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 21 dymów (domostw)[2].

Wieś rycerska, własność spadkobierców rodziny Potworowskich, położona była w 1909 roku w powiecie gostyńskim rejencji poznańskiej w Wielkim Księstwie Poznańskim[3].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa leszczyńskiego.

W odległości 0,5 km w kierunku północnym położony jest rezerwat przyrody - Torfowisko źródliskowe w Gostyniu Starym.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ks.dr Ludwik Sobkowski, dr Ludwik Krotoski, Stary Gostyń. Monografia. Poznań,1938.[4]
  • Katalog zabytków sztuki w Polsce. Tom V.Województwo poznańskie. Zeszyt 4. Powiat Gostyński.Inwent. przeprowadziła Z. Białłowicz-Krygierowa. Warszawa, Instytut Sztuki P.A.N.,1961.[5]
  • Z. Perzanowski, Opactwo benedyktyńskie w Lubiniu. Ossolineum, 1978.
  • Kodeks Dyplomatyczny Wielkopolski. Seria nowa, zeszyt 1. Dokumenty opactwa benedyktynów w Lubiniu z XIII. - XV. wieku. Opracował i wydał Zbigniew Perzanowski. Warszawa - Poznań, PWN, 1975.
  • H. Musielak, Związki Polski z krajem nadmozańskim (Leodium) i Północną Francją w Średniowieczu. Głos Katolicki. Paryż, nr 20 (1224), 19 maja 1985.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Atlas historyczny Polski. Wielkopolska w drugiej połowie XVI wieku. Część II. Komentarz. Indeksy, Warszawa 2017, s. 246.
  2. a b c Leon Plater: Opisanie historyczno-statystyczne Wielkiego Ksie̜ztwa Poznańskiego. Lipsk: Ksie̜garnia Zagraniczna (Librairie Étrangère), 1846, s. 232.
  3. Księga adresowa polskich właścicieli ziemskich Wielkiego Księstwa Poznańskiego z uwzglednieniem powiatu, stacyi poczty, telegrafu, dworca, Poznań 1909, s. 8.
  4. Dostępna w Federacji Bibliotek Cyfrowych
  5. Szczegółowa notaka na str. 41-42, w której jest mowa m.in. o "obrazie Matki Boskiej z Dzieciątkiem z 1645 r.w sukience srebrnej pocz. w. XVIII; przy obrazie ok. 20 wot w w. XVII-XIX, najstarsze 1645".

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]