Stefan Dousa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Dousa
Data i miejsce urodzenia

11 listopada 1945
Będzin

Alma Mater

Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie

Dziedzina sztuki

rzeźbiarstwo

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi
Prace Stefana Dousy
Głaz papieski na Błoniach w Krakowie (1999)
Ławeczka krakowskich matematyków Stefana Banacha i Ottona Nikodyma na Plantach w Krakowie (2016)
Tablica poświęcona Janowi Pawłowi II na wieży ratuszowej w Krakowie (2006)

Stefan Dousa (ur. 11 listopada 1945 w Będzinie) – polski rzeźbiarz specjalizujący się w medalierstwie i rzeźbie monumentalnej, profesor sztuk plastycznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od 1946 mieszkał we Wrocławiu, gdzie ukończył Liceum Sztuk Plastycznych. W 1964 rozpoczął studia w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom uzyskał w pracowni profesora Jerzego Bandury w 1970. Od 1971 zatrudniony na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. W 1997 otrzymał tytuł profesora sztuk plastycznych[1].

Autor rzeźb monumentalnych, a także małych form przestrzennych i medali. Do jego dzieł należą m.in. Pomnik Ofiar Stalinizmu w Tarnowie, Pomnik Katyński w Kętach, Pomnik Ofiar Komunizmu na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, Głaz Papieski oraz popiersia Wielkich Polaków w Krakowie. Projektuje i realizuje wnętrza sakralne w Polsce i za granicą.

Swoją twórczość prezentuje na wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce, Europie i na świecie, uzyskując szereg nagród. Wystawy indywidualne eksponował we Wrocławiu, Kielcach, Krakowie, Florencji, Norymberdze, Heidelbergu i w Rzymie. Powołany również w skład kapituły Lauru Krakowa XXI wieku.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (2005)[2]. Postanowieniem prezydenta Bronisława Komorowskiego z 1 lutego 2011 uhonorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Prof. Stefan Dousa, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2015-04-05].
  2. M.P. z 2005 r. nr 65, poz. 900
  3. M.P. z 2011 r. nr 39, poz. 438

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]