Tadeusz Bazydło

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Bazydło
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 31 marca 1942
Szablaki
Przebieg służby
Lata służby 1962 - 2000
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg Siły Zbrojne Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej
Jednostki 11 Pułk Czołgów
1 Warszawska Dywizja Zmechanizowana
10 Sudecka Dywizja Pancerna
Pomorski Okręg Wojskowy
Stanowiska dowódca Okręgu
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Krzyż honorowy Bundeswehry - Złoty (RFN)

Tadeusz Bazydło (ur. 31 marca 1942 w Szablakach) – generał dywizji Wojska Polskiego w stanie spoczynku.

Od września 1962 podchorąży Oficerskiej Szkoły Wojsk Pancernych w Poznaniu. Od 1965 podporucznik i dowódca szkolnego plutonu czołgów w 11 pułku czołgów w Giżycku; w 1975 został szefem sztabu i zastępcą dowódcy, a w 1977 dowódcą tego pułku. Od 1968 porucznik, od 1972 kapitan, 1972–1975 studiował w Akademii Sztabu Generalnego WP w Warszawie. Od 1977 major. Od 13 grudnia 1977 do sierpnia 1980 dowódca 11 pułku czołgów[1]. Od 1980 szef sztabu i zastępca dowódcy 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej w Legionowie, od jesieni 1980 w stopniu podpułkownika. W latach 1982–1984 studiował w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie, po których został pułkownikiem. Później był ostatnim dowódcą 10 Sudeckiej Dywizji Pancernej w Opolu (1985–1989) oraz dowódcą Pomorskiego Okręgu Wojskowego (1992–2000[2]). Jesienią 1988 gen. Wojciech Jaruzelski mianował go generałem brygady, a jesienią 1992 prezydent RP Lech Wałęsa nadał mu stopień generała dywizji. W 1990 zainicjował kontakty WP z oficerami Bundeswehry. Współpracował z korpusami wojsk Niemiec, Danii, Norwegii i dowództwem wojsk obwodu kalinigradzkiego. W 2000 roku poprosił ministra obrony narodowej Bronisława Komorowskiego o przeniesienie w stan spoczynku[3].

W 2000 roku został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[4]. Wcześniej, w 1986, otrzymał Krzyż Kawalerski tego Orderu. Inne odznaczenia to m.in.: Złoty Krzyż Zasługi (1978), Srebrny i Złoty (1979) Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”, Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” (1982), Złoty Krzyż Bundeswehry (Niemcy, 1999).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. I:A-H, Toruń 2010, s. 118-119.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]