Teresa Kostkiewiczowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Teresa Kostkiewiczowa
Data i miejsce urodzenia 3 lutego 1936
Ościsłowo
Zawód, zajęcie filolog
Tytuł naukowy profesor nauk humanistycznych
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Komisji Edukacji Narodowej Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Teresa Kostkiewiczowa, właśc. Teresa Kostkiewicz z domu Pyszniewska (ur. 3 lutego 1936 w Ościsłowie) – polska literaturoznawczyni, profesor nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Córka Stefana Pyszniewskiego i Filomeny z domu Smoleńskiej. Od 1960 zamężna z Wojciechem Kostkiewiczem.

W 1956 ukończyła studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. W 1963 uzyskała stopień naukowy doktora w oparciu o rozprawę zatytułowaną Model liryki sentymentalnej w twórczości Franciszka Karpińskiego. Habilitowała się w 1971 na podstawie pracy pt. Kniaźnin jako poeta liryczny. W 1983 otrzymała tytuł profesora nauk humanistycznych.

W latach 1956–1971 była zatrudniona w Katedrze Teorii Literatury Uniwersytetu Warszawskiego. Następnie do czasu przejścia w 2006 na emeryturę była związana z Instytutem Badań Literackich PAN w Warszawie, kierowała tamże Pracownią Literatury Oświecenia. Została też profesorem zwyczajnym Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Uzyskiwała członkostwo m.in. w Polskiej Akademii Umiejętności (Wydział I Filologiczny), Towarzystwie Naukowym Warszawskim, radzie naukowej IBL, Komitecie Nauk o Literaturze PAN. Była przewodniczącą Towarzystwa Literackiego im. Adama Mickiewicza. Weszła w skład redakcji pism „Wiek Oświecenia” (także jako redaktor naczelny) oraz „Pamiętnik Literacki”. Od 1984 przez ponad 25 lat przewodniczyła olimpiadzie literatury i języka polskiego.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Model liryki sentymentalnej w twórczości Franciszka Karpińskiego, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1964
  • Kniaźnin jako poeta liryczny, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1971
  • Klasycyzm – sentymentalizm – rokoko. Szkice o prądach literackich polskiego Oświecenia, PWN, Warszawa 1975
  • Horyzonty wyobraźni. O języku poezji czasów Oświecenia, PWN, Warszawa 1984
  • Oświecenie. Próg naszej współczesności, Semper, Warszawa 1994
  • Oda w poezji polskiej. Dzieje gatunku, Leopoldinum, Wrocław 1996
  • Polski wiek świateł. Obszary swoistości, Wyd. UWr, Wrocław 2002
  • Z oddali i z bliska. Studia o wieku oświecenia, UKSW, Warszawa 2010

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Odznaczenia i nominacje profesorskie. prezydent.pl, 3 października 2012. [dostęp 2012-10-03].
  2. M.P. z 2012 r. poz. 880
  3. M.P. z 2004 r. nr 1, poz. 11
  4. Gloria Artis dla badaczy polskiej literatury. pap.pl, 15 stycznia 2007. [dostęp 2012-12-14].
  5. Nagroda im. Jana Długosza 2003. wp.pl, 24 października 2003. [dostęp 2012-10-03].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]