Tomasz Różycki (poeta)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy poety. Zobacz też: Tomasz Różycki – wokalista.

Tomasz Różycki (ur. 29 maja 1970 w Opolu) – polski poeta, tłumacz, romanista, mieszka w Opolu. Laureat Nagrody Kościelskich, którą otrzymał za poemat Dwanaście stacji (2004). Za poemat ten był również nominowany do Nagrody Literackiej Nike 2005[1]. Publikował w licznych czasopismach w Polsce i za granicą. Jego wiersze tłumaczone były na wiele języków europejskich. Fragment utworu Dwanaście stacji stał się tematem rozszerzonej matury z języka polskiego w roku 2007. Tom Kolonie znalazł się w finale Nagrody Literackiej Nike 2007[2] oraz był nominowany do Nagrody Literackiej Gdynia 2007[3] . W 2010 roku został laureatem Nagrody „Kamień”, przyznawanej podczas Festiwalu „Miasto Poezji”. Tom Księga obrotów był nominowany do Nagrody Literackiej Nike w 2011[4] oraz do Nagrody Literackiej Gdynia 2011[5]. W 2017 nominowany do Nagrody Poetyckiej im. Wisławy Szymborskiej za tom Litery[6]. Poeta projektu Sfotografuj wiersz – Zwierszuj fotografie[7].

Jego najbardziej znany utwór, Dwanaście stacji to poemat, który odwołuje się m.in. do Kartoteki Różewicza.

Twórczość[edytuj]

Przypisy

  1. Nagroda Nike 2005. nike.org.pl. [dostęp 2015-08-05].
  2. Nagroda Nike 2007. nike.org.pl. [dostęp 2015-07-19].
  3. Nominowani 2007 | Nagroda Literacka Gdynia, nagrodaliterackagdynia.pl [dostęp 2015-12-01].
  4. Nagroda Nike 2011. nike.org.pl. [dostęp 2015-07-19].
  5. Nominowani 2011 | Nagroda Literacka Gdynia, nagrodaliterackagdynia.pl [dostęp 2015-12-02].
  6. Nagroda im. Wisławy Szymborskiej 2017, nagrodaszymborskiej.pl [dostęp 2017-04-28] (pol.).
  7. Sfotografuj wiersz – Zwierszuj fotografię | Konkurs, konkurs.kontrast-wroclaw.pl [dostęp 2016-10-04].

Bibliografia[edytuj]

  • Wiersze Różyckiego w Biurze Literackim
  • Alicja Szałagan, Różycki Tomasz, w: Polscy pisarze i badacze literatury przełomu XX i XXI wieku. Słownik biobiliograficzny, tom I (opracował zespół pod redakcją Alicji Szałagan), Warszawa 2011, s. 224–226