Torpeda Neger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Neger
Ilustracja
Państwo Flag of the German Reich (1935–1945).svg Niemcy
Rodzaj "żywa torpeda"
Zwalczanie zwalczanie okrętów nawodnych
Używana w latach 1944-1945
Długość 7,6 m
Średnica 533 mm
Masa 2,7 t
Napęd 1 silnik elektryczny napędzający jedną śrubę napędową

Neger - typ niemieckich "żywych torped" z okresu II wojny światowej. Ich produkcję rozpoczęto w roku 1944. Mimo że ich konstrukcja zakładała przeżycie pilota, to odsetek marynarzy, którzy zginęli w trakcie akcji bojowych z ich użyciem, pozwala uważać je za broń samobójczą.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W marcu 1944 pod okiem inż. Richarda Mohra, w zakładzie produkującym torpedy w Eckernförde, opracowano pojazd podwodny, który składał się z przerobionej torpedy G7e wyposażonej w miejsce dla jednego członka załogi, który nią sterował i jednej podwieszanej torpedy bojowej G7e kalibru 533 mm. Pierwsze gotowe egzemplarze przekazano Kriegsmarine już w tym samym miesiącu. Pierwszą akcją bojową był atak na flotę aliancką pod Anzio w kwietniu 1944 roku. Z 30 jednostek typu Neger zwodowano wówczas 17, ale tylko jednej, pilotowanej przez podchorążego Potthasta, udało się zatopić stary okręt pomocniczy Aliantów. Niemieckie żywe torpedy nie natrafiły w trakcie swojej operacji na okręty wroga, bowiem zostały one wcześniej ostrzeżone i opuściły port w Anzio. Z akcji wróciło wówczas 13 żywych torped, jedna została zdobyta przez Aliantów, co przyczyniło się do opracowania technik obronnych przeciwko temu rodzajowi uzbrojenia.

W lipcu 1944 na większą skalę użyto jednostek typu Neger przeciwko flocie alianckiej uczestniczącej w lądowaniu w Normandii. W ataku z 5 na 6 lipca 26 jednostek, które wyszło w morze, zatopiło dwa brytyjskie trałowce: HMS "Cato" i HMS "Magic". Tylko 14 jednostek powróciło z tej misji do bazy. Drugi atak przeprowadzono w nocy z 7 na 8 lipca i wzięło w nim udział 21 jednostek typu Neger. Tuż przed atakiem zostały one wykryte i zaatakowane przez okręty eskorty i lotnictwo. Kilka "Negerów" wystrzeliło torpedy w następstwie czego zatopiony został kolejny trałowiec HMS "Pylades" i ciężko uszkodzony został polski krążownik ORP "Dragon". Na pokładzie polskiego okrętu, trafionego torpedą przez (znanego spod Anzio) podchorążego Potthasta, zginęło 37 marynarzy, a 14 odniosło rany. Ta akcja kosztowała Niemców utratę prawie wszystkich pilotów (wrócił jedynie kapral Gerhold). Operacja z 20 lipca 1944 roku przyniosła sukces w postaci zatopienia brytyjskiego niszczyciela HMS "Isis". Jeszcze w sierpniu 1944 roku Niemcy wypuścili na wody niderlandzkie 16 żywych torped "Neger", ale nie odniosły one żadnego sukcesu, a do baz powróciło jedynie 2 pilotów.

Od września 1944 roku zaczęto ograniczać użycie "Negerów", bowiem weszły na wyposażenie nowe bronie: miniaturowe okręty podwodne i ulepszone żywe torpedy Marder.

"Negery" okazały się bronią tanią, prostą w produkcji, ale również posiadającą szereg wad. Źle działał system wentylacji (wielu pilotów zatruło się dwutlenkiem węgla), dochodziło do awarii przy strzelaniu z torpedy bojowej (nie odczepiała się, ciągnąc torpedę nośną w kierunku celu), piloci mieli problemy z nawigacją (wykorzystywali tylko kompas ręczny, co powodowało częste gubienie się w ciemnościach) i z odrzucaniem owiewki pleksiglasowej kokpitu. "Neger" działał ponadto w wynurzeniu, co narażało go na wykrycie i łatwe zatopienie. Dodatkowo od maja 1944 roku Alianci wiedzieli o każdym posunięciu dowódcy tych sił adm. Heye'go, bowiem udało im się złamać kod Enigmy, jakim on się posługiwał.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Benedyczak W., „Samotni wojownicy”, Lampart, Warszawa 1995.
  2. Dönitz K., „10 lat i 20 dni. Wspomnienia 1935-1945”, Finna, Gdańsk 1997.
  3. O`Neill R., „Samobójcze oddziały”, Wyd. Sensacje XX Wieku, Warszawa 1996.
  4. Paterson L., „Desperaci Dönitza. Niemieckie żywe torpedy i bezzałogowe łodzie podwodne”, Bellona, Warszawa 2008.
  5. Skorzeny O., „Nieznana wojna. Moje operacje specjalne”, Oskar, Warszawa 1999.
  6. Wołoszański B., „Encyklopedia II wojny światowej t. 1, t. 2”, Amber, Warszawa 1997.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]