Ubezpieczenie komunikacyjne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wypadek drogowy (Żyrardów, 2008)
Wypadek

Ubezpieczenie komunikacyjne – należy do segmentu ubezpieczeń majątkowych działu II (tzw. Pozostałe ubezpieczenia osobowe oraz ubezpieczenia majątkowe) określonych w ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych[1][2].

Do podstawowych źródeł prawa regulujących kwestię ubezpieczeń komunikacyjnych należy również kodeks cywilny. Zagadnienie ubezpieczeń komunikacyjnych związane jest z ruchem lądowym odbywającym się przy użyciu pojazdów mechanicznych. Obejmuje ono ochronę ryzyk osób, które ruch ten naraża na straty i szkody osobowe i rzeczowe, w tym również w zakresie odpowiedzialności cywilnej[3]. Obejmuje ono dwa rodzaje ubezpieczeń komunikacyjnych:

Ubezpieczenie OC jest obowiązkowe dla każdego posiadacza pojazdu mechanicznego w celu ubezpieczenia go od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdu[4]. Ubezpieczenie OC chroni majątek ubezpieczonych oraz zapewnia pokrycie szkód poniesionych przez poszkodowanych. Obligatoryjny charakter tego ubezpieczenia oznacza, że właściciele pojazdów są objęci obowiązkiem zawarcia umowy ubezpieczenia, a zakłady ubezpieczeń – obowiązkiem przyjęcia oferty osób ubezpieczających swoją odpowiedzialność cywilną.

Innym ubezpieczeniem komunikacyjnym jest tak zwane ubezpieczenie AC, które jest ubezpieczaniem dobrowolnym, a dzięki któremu ubezpieczyciel pokrywa koszty, np. naprawy samochodu po wypadku, który spowodował sam ubezpieczający się[5].

Ubezpieczenia komunikacyjne stanowią najważniejszy segment polskiego rynku ubezpieczeń i od wielu lat obejmują ponad 2/3 rynku ubezpieczeń majątkowych zarówno pod względem przypisu składki, jak i wypłaconych odszkodowań. Według danych Polskiej Izby Ubezpieczeń w 2010 łączna liczba polis w grupie 10 (OC) wynosiła 18,4 miliona i rosła w ciągu ostatnich 5 lat, a w grupie 3 (AC) wynosiła 5,4 miliona i również rosła w ciągu ostatnich 5 lat. Łączny przypis składek brutto ubezpieczeń komunikacyjnych w 27 krajach Unii Europejskiej szacowany był na 118 miliardów EUR. Blisko 3% tej kwoty wnosiła Polska, której przypis liczył 3,5 miliarda EUR[6].

Przypisy

  1. Załącznik do ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowejPodział ryzyka według działów, grup i rodzajów ubezpieczeń – Dział II: Pozostałe ubezpieczenia osobowe oraz ubezpieczenia majątkowe, [dostęp 2014-04-20].
  2. Grupy działu II, Komisja Nadzoru Finansowego, [dostęp 2014-04-20].
  3. Stanisław Rogowski (red.), Ubezpieczenia Komunikacyjne. Warszawa: Poltext 2008.
  4. Zob. art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 2060).
  5. Polska Izba UbezpieczeńUbezpieczenia dla Ciebie – Chroń majątek – Samochód, [dostęp 2014-04-20].
  6. Ubezpieczenia komunikacyjne w Polsce, w latach 2006-2010, Raport Polskiej Izby Ubezpieczeń, Warszawa, styczeń 2012, [dostęp 2014-04-20].

Bibliografia[edytuj]

  • Stanisław Rogowski (red.), Ubezpieczenia Komunikacyjne. Warszawa: Poltext 2008.