Władimir Obruczew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władimir Obruczew

Władimir Afanasjewicz Obruczew (ros. Владимир Афанасьевич Обручев, ur. 10 października 1863 w Klepieninie, zm. 19 czerwca 1956 w Moskwie) - radziecki geolog i geograf, badacz Syberii i środkowej Azji.

Urodził się w rodzinie szlacheckiej jako syn pułkownika. W związku z rodzajem pracy ojca, w dzieciństwie często zmieniał miasta zamieszkania, mieszkając m.in. w Kaliszu, Mławie, Brześciu, Radomiu i Wilnie, w 1881 skończył wileńską szkołę realną, a w 1886 Petersburski Instytut Górniczy. Od września 1888 pracował w Irkucku jako geolog, później brał udział w ekspedycjach naukowych, m.in. 1892-1894 do północnych i środkowych Chin. W latach 1901–1912 profesor Instytutu Technologii w Tomsku, 1921 – 1929 Akademii Górnicznej w Moskwie, a od 1921 członek Akademii Nauk ZSRR; ważne znaczenie mają jego prace zwłaszcza dotyczące tektoniki, złóż kopalin użytecznych, geomorfologii oraz geografii. Autor 3872 prac naukowych, w tym wielu podręczników i książek popularnonaukowych, m.in.: Istorija gieołogiczeskogo issledowanija Sibiri (t. 1-5, 1931 – 1949), Gieołogija Sibiri (t. 1-3, 1935 – 1938), Izbrannyje raboty po gieografii Azii (t. 1-3, 1951). W 1930 został członkiem Komisji Akademii Nauk ZSRR ds. Badań Wiecznej Zmarzliny, 1936 udał się na wyprawę badawczą w góry Ałtaju, 1941-1943 pracował w ewakuacji w Swierdłowsku.

Pisał także powieści, w tym utrzymaną w konwencji powieści fantastyczno-podróżniczej Plutonię (1915).

Jego syn, Siergiej Obruczew, był także geografem i geologiem.

Odznaczenia i nagrody[edytuj]

I inne.

Bibliografia[edytuj]