Władysław Daniłowski (kompozytor)
![]() | |
Pseudonim |
Władysław Dan |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | |
Data i miejsce śmierci | |
Instrumenty | |
Gatunki |
muzyka rozrywkowa, jazz |
Zawód | |
Aktywność | |
Wydawnictwo | |
Powiązania | |
Zespoły | |
Chór Dana | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
Władysław Daniłowski, także Władysław Dan-Daniłowski, pseudonim Dan, w USA znany jako Walter Dana (ur. 26 kwietnia 1902 w Warszawie, zm. 4 marca 2000 w Miami Beach w USA) – polski pianista, kompozytor i wokalista.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Był synem pisarza Gustawa Daniłowskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej i w III powstaniu śląskim. Studiował w Konserwatorium Warszawskim na kierunkach: fortepianu (w klasie Henryka Melcera-Szczawińskiego) oraz teorii muzyki (w klasie Piotra Rytla). Rozpoczął również studia na Wydziale Prawniczym Uniwersytetu Warszawskiego, ukończył je w 1926. Odbył praktykę konsularną w polskiej ambasadzie w Paryżu (Francja), gdzie poznał muzykę jazzową i zafascynował się występującym tam kwintetem amerykańskim The Revelers . Do kraju powrócił w 1928.
Jako kompozytor zadebiutował, pisząc kilka utworów dla Qui Pro Quo (śpiewała je Hanka Ordonówna). Jednocześnie pracował jako urzędnik w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Był założycielem wzorowanego na The Revelers Chóru Dana (1928), który prowadził do 1939. Pracował też w Polskim Radiu, gdzie kierował Działem Muzyki Lekkiej. Pisał piosenki dla wielu wykonawców, m.in. dla: Adama Astona, Chóru Dana, Mieczysława Fogga, Zofii Terné, Miry Zimińskiej-Sygietyńskiej. Zajmował się komponowaniem muzyki dla potrzeb filmu.
Po wybuchu II wojny światowej zamieszkał we Włoszech, a następnie w 1940 wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Tam reaktywował Chór Dana pod nową nazwą Dana Ensemble, sam przybrał pseudonim Walter Dana. Był prezenterem polonijnych rozgłośni radiowych. Związał się z wytwórniami płytowymi Harmonia oraz RCA Victor, a następnie w Nowym Jorku stworzył własną wytwórnię Dana Record, a także wydawnictwo nutowe. W USA napisał wiele piosenek, w tym słynną polkę Who Stole the Kishka? znaną przede wszystkim z wykonania Frankiego Yankovica. Inny jego przebój Longing for You został nagrany między innymi przez Vica Damone’a, Sammy’ego Kaye’a i Teresę Brewer[1].
W 1958 zamieszkał w Miami Beach na Florydzie. Po przejściu na emeryturę zajął się kompozycją klasyczną. Napisał Florida Sketches, suitę symfoniczną, której premiera odbyła się w 1970 roku w Miami Beach Symphony. Jest członkiem Polka Hall of Fame[1].
Władysław Daniłowski przeżył trzy zawały i na krótko przed śmiercią wylew, w wyniku którego stracił wzrok. Mimo złego stanu zdrowia przeżył swoją żonę Bronisławę i syna Gustawa. W 1996 roku wydał swoje wspomnienia Oj, dana, dana!... cztery pokolenia. W 1997 roku odbył się jubileusz 95. urodzin zorganizowany przez Kongres Polonii Amerykańskiej. Zmarł w 2000 roku w wieku 97 lat.
Pochowano go w Mauzoleum Southern Memorial Park w Miami na Florydzie.
Najważniejsze piosenki
[edytuj | edytuj kod]- Barbara (sł. Emanuel Szlechter, Szer-Szeń)
- Blade usta (sł. Mieczysław Fogg)
- Błękitne oczy (instr.)
- Bo szczęściu melodii nie trzeba (sł. Marian Hemar)
- Bo szkoda żyć (sł. Julian Tuwim)
- Chodź, kolego, na jednego (1936, sł. Julian Tuwim)
- Co nam zostało z tych lat (1930, sł. Julian Tuwim)
- Czerwony kapturek (sł. Julian Tuwim)
- Dlaczego właśnie ja (Fredzio; 1937, sł. Aleksander Jellin)
- Flisacy (sł. Tadeusz Stach)
- Gdy tańczysz ze mną (sł. Mieczysław Fogg)
- Jeśli zostać, to na zawsze (Jeśli kochać, to na zawsze; sł. Marian Hemar)
- Już się prześnił sen (sł. Konrad Tom)
- Kochana (sł. Mieczysław Fogg)
- Kuplety warszawskie (sł. Aleksander Jellin)
- Miłość stęskniona (sł. Mieczysław Fogg)
- Może kiedyś innym razem (sł. Marian Hemar)
- Murzynek Jim (1937, sł. Aleksander Jellin)
- Nie igraj, Signorito (sł. Julian Tuwim)
- Nie umiem zapomnieć (sł. Tadeusz Stach)
- Oj, dana (sł. Jerzy Jurandot)
- Piłem
- Pokoik na Hożej (sł. Julian Tuwim)
- Przebrzmiała pieśń (sł. Julian Tuwim)
- Sukienka (sł. Mieczysław Fogg)
- Telefony (sł. Julian Tuwim)
- W niedzielę (sł. Julian Tuwim)
- Wesoły marynarz (sł. Julian Tuwim)
- Who Stole the Kishka? (sł. Walter Solek)
- Longing for You (sł. Bernard Jansen)
Filmografia (wybór)
[edytuj | edytuj kod]- Dziesięciu z Pawiaka (1931)
- Sto metrów miłości (1932)
- Ułani, ułani, chłopcy malowani (1932)
- Dwanaście krzeseł (1933)
- Dzieje grzechu (1933)
- Prokurator Alicja Horn (1933)
- Parada rezerwistów (1934)
- Wacuś (1935)
- Dodek na froncie (1936)
- Ja tu rządzę (1939)
Odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Oficerski Orderu Zasługi RP
- Złoty Krzyż Zasługi (1938)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Wolański R., Leksykon Polskiej Muzyki Rozrywkowej, Warszawa 1995, Agencja Wydawnicza Morex, ISBN 83-86848-05-7, tu hasło Dan Władysław, s. 36, 37.
- Daniłowski Władysław, Oj, dana, dana!... cztery pokolenia, Miami Beach 1996, Dana Publishing, ISBN 0-930401-98-0.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe)
- Polscy kompozytorzy jazzowi
- Polscy pianiści jazzowi
- Uczestnicy III powstania śląskiego
- Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska)
- Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej
- Urodzeni w 1902
- Zmarli w 2000