Władysław Sarna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władysław Sarna
Władysław Sarna
Data i miejsce urodzenia 25 kwietnia 1858
Strzyżów
Data i miejsce śmierci 9 stycznia 1929
Przemyśl
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Władysław Józef Sarna (ur. 25 kwietnia 1858 w Strzyżowie, zm. 9 stycznia 1929 w Przemyślu) - polski ksiądz rzymskokatolicki, prałat papieski i infułat dziekan Kapituły katedralnej w Przemyślu, społecznik, historyk i etnograf[1].

Życiorys[edytuj]

Urodził się 25 kwietnia lub 25 czerwca 1858 w Strzyżowie[2]. Był synem Józefa[2]. 2 lipca 1879 zdał egzamin dojrzałości w C. K. I Gimnazjum w Rzeszowie[2]. Po studiach teologicznych, w seminarium przemyskim z rąk rektora ks. Marcina Skwierczyńskiego, otrzymał święcenia kapłańskie dnia 22 lipca 1883. Przez cztery lata był wikarym w Krośnie. W latach 1887-1890 był wikarym w Katedrze Przemyskiej. Przez 18 lat pełnił posługę kapłańską w Szebniach, a następnie przez osiem miesięcy był proboszczem Parafii Przemienienia Pańskiego w Sanoku na przełomie 1908/1909[3][4][5]. Jednocześnie w październiku 1908 ze stanowiska poddziekana jasielskiego został mianowany na urząd poddziekana (prodziekana) sanockiego (zastępując Józefa Datę, który został dziekanem)[6]. W 1908 jako duchowny obrządku łacińskiego został wybrany na członka C. K. Rady Szkolnej Okręgowej w Sanoku[7]. W 1909 został infułatem, 15 maja 1909 kanonikiem katedralnym przemyskim[8]. W 1909 został instytuowany na kanonię katedralną w Przemyślu[9]. W tym samym roku objął obowiązki proboszcza kościoła katedralnego i parafii w Przemyślu oraz dziekana dekanatu miejskiego przemyskiego[10][11]. W 1914 otrzymał tytuł prałata domowego Jego Świątobliwości.

Obok pracy duszpasterskiej zakładał Kółka rolnicze, Kasy Stefczyka, był przewodniczącym powiatowego Zarządu przemyskiego Towarzystwa Kółek rolniczych, członkiem wydziału koła Towarzystwa Szkoły Ludowej im. H. Sienkiewicza w Przemyślu[12].

27 listopada 1929 pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski „za humanitarną pracę na polu opieki nad sierotami wojennymi”[13].

Pozostawił po sobie dość pokaźną spuściznę literacką, m.in. poświęconą ks. Feliksowi Dymnickiemu, katechecie rzeszowskiego gimnazjum. Pisze "Przygotowanie do I. spowiedzi i Komunii św.", podejmuje się prac historycznych: Opis powiatów krośnieńskiego i jasielskiego, dzieła cenione przez fachową krytykę. Ostatnim największym dziełem było: "Biskupi przemyscy", doprowadzone do śmierci biskupa Soleckiego.

Zmarł na atak serca 9 stycznia 1929 w Przemyślu. Został pochowany w grobowcu kapituły przemyskiej na Cmentarzu Głównym w Przemyślu 12 stycznia 1929.

Publikacje[edytuj]

Przypisy

  1. Zdzisław Świstak, Słownik bibliograficzny znanych postaci Jasła i regionu, w: portal http://www.jaslanie.gal.pl, biografie na "S"
  2. a b c Spis maturzystów w latach 1860–1938. W: Sprawozdanie Dyrekcji I Państwowego Gimnazjum im. ks. St. Konarskiego w Rzeszowie za rok szkolny 1937/38. Rzeszów: 1938, s. LII.
  3. Kronika. Wiadomości dycezjalne. „Echo Przemyskie”, s. 2, Nr 68 z 23 sierpnia 1908. 
  4. Edward Zając: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku. W stulecie konsekracji 1897-1997. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 1997, s. 37-38, 55. ISBN 83-905046-4-2.
  5. Zarys historyczny parafii. fara.sanok.pl. [dostęp 2016-05-25].
  6. Kronika. Wiadomości dycezjalne. „Echo Przemyskie”, s. 3, Nr 83 z 25 października 1908. 
  7. Wiadomości osobiste. „Dziennik Urzędowy C. K. Rady Szkolnej Krajowej w Galicyi”, s. 458, Nr 29 z 16 listopada 1908. 
  8. Kronika. Wiadomości dycezjalne. „Echo Przemyskie”, s. 2, Nr 39 z 16 maja 1909. 
  9. Zmiany na stanowiskach i urzędach duchownych. „Kronika Dyecezyi Przemyskiej”. 5, s. 284, maj 1909. 
  10. Zmiany na stanowiskach i urzędach duchownych. „Kronika Dyecezyi Przemyskiej”. 7–8, s. 409, lipiec–sierpień 1909. 
  11. Kronika. Wiadomości dycezjalne. „Echo Przemyskie”, s. 2, Nr 31 z 18 kwietnia 1909. 
  12. Koło T. S. L. im. H. Sienkiewicza. „Echo Przemyskie”. 18, s. 1, 2 marca 1911. 
  13. M.P. z 1929 r. Nr 278, poz. 644.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]