Władysław Sarna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władysław Sarna
Władysław Sarna
Data i miejsce urodzenia 25 kwietnia 1858
Strzyżów
Data i miejsce śmierci 9 stycznia 1929
Przemyśl
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Władysław Józef Sarna (ur. 25 kwietnia 1858 w Strzyżowie, zm. 9 stycznia 1929 w Przemyślu) - polski ksiądz rzymskokatolicki, prałat papieski i infułat dziekan Kapituły katedralnej w Przemyślu, społecznik, historyk i etnograf[1].

Życiorys[edytuj]

Uczęszczał do gimnazjum w Rzeszowie. Po studiach teologicznych, w Seminarium przemyskim z rąk rektora ks. Marcina Skwierczyńskiego, otrzymał święcenia kapłańskie dnia 22 lipca 1883.

Przez cztery lata był wikarym w Krośnie. W latach 1887-1890 był wikarym w Katedrze Przemyskiej. Przez 18 lat pełnił posługę kapłańską w Szebniach, a następnie przez osiem miesięcy był proboszczem Parafii Przemienienia Pańskiego w Sanoku na przełomie 1908/1909[2][3][4]. Jednocześnie w październiku 1908 ze stanowiska poddziekana jasielskiego został mianowany na urząd poddziekana (prodziekana) sanockiego (zastępując Józefa Datę, który został dziekanem)[5]. W 1908 jako duchowny obrządku łacińskiego został wybrany na członka C. K. Rady Szkolnej Okręgowej w Sanoku[6]. W 1909 objął kanonię katedralną w Przemyślu[7], a zarazem obowiązki proboszcza i dziekana przemyskiego. W 1909 został infułatem, 15 maja 1909[8] kanonikiem katedralnym przemyskim. W 1914 otrzymał tytuł prałata domowego Jego Świątobliwości.

Obok pracy duszpasterskiej zakładał Kółka rolnicze, Kasy Stefczyka, był przewodniczącym powiatowego Zarządu przemyskiego Towarzystwa Kółek rolniczych, członkiem wydziału Koła T.S.L. w Przemyślu.

Został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1929)[9].

Pozostawił po sobie dość pokaźną spuściznę literacką, m.in. poświęconą ks. Feliksowi Dymnickiemu, katechecie rzeszowskiego gimnazjum. Pisze "Przygotowanie do I. spowiedzi i Komunii św.", podejmuje się prac historycznych: Opis powiatów krośnieńskiego i jasielskiego, dzieła cenione przez fachową krytykę. Ostatnim największym dziełem było: "Biskupi przemyscy", doprowadzone do śmierci biskupa Soleckiego.

Został pochowany w grobowcu kapituły przemyskiej na Cmentarzu Głównym w Przemyślu.

Publikacje[edytuj]

Przypisy

  1. Zdzisław Świstak, Słownik bibliograficzny znanych postaci Jasła i regionu, w: portal http://www.jaslanie.gal.pl, biografie na "S"
  2. Kronika. Wiadomości dycezjalne. „Echo Przemyskie”, s. 2, Nr 68 z 23 sierpnia 1908. 
  3. Edward Zając: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku. W stulecie konsekracji 1897-1997. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 1997, s. 37-38, 55. ISBN 83-905046-4-2.
  4. Zarys historyczny parafii. fara.sanok.pl. [dostęp 2016-05-25].
  5. Kronika. Wiadomości dycezjalne. „Echo Przemyskie”, s. 3, Nr 83 z 25 października 1908. 
  6. Wiadomości osobiste. „Dziennik Urzędowy C. K. Rady Szkolnej Krajowej w Galicyi”, s. 458, Nr 29 z 16 listopada 1908. 
  7. Kronika. Wiadomości dycezjalne. „Echo Przemyskie”, s. 2, Nr 31 z 18 kwietnia 1909. 
  8. Kronika. Wiadomości dycezjalne. „Echo Przemyskie”, s. 2, Nr 39 z 16 maja 1909. 
  9. 27 listopada 1929 „za humanitarną pracę na polu opieki nad sierotami wojennymi” M.P. z 1929 r. Nr 278, poz. 644

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]