Władysław Wolter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Wolter
Data i miejsce urodzenia 5 lutego 1897
Wiedeń
Data i miejsce śmierci 18 marca 1986
Kraków
Zawód, zajęcie prawnik, nauczyciel akademicki
Tytuł naukowy profesor
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Władysław Wolter (ur. 5 lutego 1897 w Wiedniu, zm. 18 marca 1986 w Krakowie[1]) – polski prawnik, karnista, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego. Brat Aleksandra Woltera i Jadwigi (franciszkanki)[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Był synem Władysława Woltera, sędziego Sądu Najwyższego w Wiedniu i prezesa Sądu Apelacyjnego w Krakowie i Aleksandry z Kamienobrodzkich[2]. W 1915 ukończył gimnazjum pijarów w Wiedniu[1]. W tym samym roku został wzięty do wojska austriackiego. W 1917 został ciężko ranny na froncie[1].

Wykształcenie i działalność naukowa do wybuchu II wojny światowej[edytuj | edytuj kod]

Studia prawnicze rozpoczął w 1917 na Uniwersytecie Wiedeńskim, kontynuował je na Wydzale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, absolutorium z wynikiem celującym uzyskał w 1920[1]. W 1920 uzyskał w UJ stopień naukowy doktora, zaś w 1925 stopień doktora habilitowanego[1]. W 1928 został mianowany profesorem nadzwyczajnym i objął po swoim mistrzu prof. Edmundzie Krzymuskim Katedrę Prawa Karnego i Postępowania Karnego[1]. W 1936 prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go profesorem zwyczajnym[1]. W latach 1937–1939 sprawował funkcję dziekana Wydziału Prawa UJ[1]. Był członkiem Towarzystwa Biblioteki Słuchaczów Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, kuratorem Towarzystwa w latach 1934–1939 a następnie 1945–1947[3].

Okres okupacji[edytuj | edytuj kod]

6 listopada 1939 został aresztowany w ramach Sonderaktion Krakau i był więziony przez hitlerowców w Krakowie, Wrocławiu i w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen[1]. 8 lutego 1940 wraz z grupą 101 innych więźniów został zwolniony[1]. Po powrocie do Krakowa zaangażował się w działalność Rady Głównej Opiekuńczej[1].

Działalność po wojnie[edytuj | edytuj kod]

Po ustaniu działań wojennych powrócił do pracy na Wydziale Prawa UJ i w styczniu 1945 został jego pierwszym powojennym dziekanem[1]. Kierował Katedrą Prawa Karnego, od 1945 był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności[1]. W latach 1953–1962 pracował w Instytucie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk[1] W 1967 odszedł na emeryturę i został członkiem rzeczywistym PAN[4][1].

Był promotorem doktoratu m.in. Tadeusza Zielińskiego (14 lutego 1950)[5], Marii Szewczyk oraz Andrzeja Zolla. Jednym z jego wychowanków był prof. Andrzej Gaberle[1].

Działalność społeczna[edytuj | edytuj kod]

Od 1981 uczestnik prac Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności[1]. Członek Społecznej Rady Legislacyjnej – agendy/jednostki COIU[6][7][8].

Życie osobiste[edytuj | edytuj kod]

Był żonaty z Marią z domu Kulinowską. Miał syna Władysława oraz córki Katarzynę i Małgorzatę[1].

Miejsce pochówku[edytuj | edytuj kod]

Został pochowany na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie[1].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Zarys systemu prawa karnego, 1933–1934
  • Studia z zakresu prawa karnego, 1947
  • Prawo karne. Zarys wykładu systematycznego, 1947
  • Kumulatywny zbieg przepisów ustawy, 1960
  • Reguły wyłączania wielości ocen w prawie karnym, 1961
  • Funkcja błędu w prawie karnym, 1964
  • Nauka o przestępstwie, 1973

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Ordery
Doktoraty honoris causa

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]