Włodzimierz Hellmann (profesor)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grób profesora Włodzimierza Hellmanna na Cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku

Włodzimierz Feliks Hellmann (ur. 20 czerwca 1911 w Zakopanem, zm. 27 października 1987 w Gdańsku) – polski inżynier, specjalista w zakresie elektroenergetyki, profesor nauk technicznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1929 uzyskał maturę w Gimnazjum Humanistycznym im. Stanisława Staszica w Warszawie. Studia wyższe ukończył na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej w 1935. Po wybuchu II Wojny Światowej bronił Warszawy i trafił do niewoli. Czynnie uczestniczył w działaniach Armii Krajowej oraz walczył w powstaniu warszawskim.

W latach 1946-1953 kierował odbudową i rozbudową elektrowni oraz sieci elektrycznych Pomorza i Kujaw. W 1953 został zwolniony z pracy za członkostwo w Armii Krajowej. Pracę naukowo-dydaktyczną na Politechnice Gdańskiej rozpoczął w 1954 w Katedrze Elektroenergetyki jako zastępca profesora.

W roku 1957 otrzymał tytuł naukowy docenta, a w 1967 tytuł profesora nauk technicznych. Równocześnie w roku 1954 zorganizował w Gdańsku oddział resortowego Instytutu Energetyki, którym kierował przez 18 lat. Wraz z zespołem opracował i wdrożył w polskiej energetyce oryginalne rozwiązania konstrukcyjne regulatorów napięcia dla generatorów wielkiej mocy, transformatorów i elektrofiltrów.

Odznaczony Krzyżem Walecznych, Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Syn pułkownika Włodzimierza Hellmanna, uczestnika akcji pod Bezdanami, ojciec profesora Andrzeja Hellmanna, specjalisty w zakresie hematologii.

Pochowany na gdańskim cmentarzu Srebrzysko (rejon V, taras II)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Włodzimierz Hellmann. cmentarze-gdanskie.pl. [dostęp 2019-01-20].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]