Włodzimierz Kownacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Włodzimierz Kownacki
Ilustracja
pułkownik kawalerii pułkownik kawalerii
Data urodzenia 27 stycznia 1890
Data śmierci 1944
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki I Dywizjon Pułku Kirasjerów Polskich → 2 Pułk Strzelców Konnych
6 Pułk Ułanów Kaniowskich
12 Pułk Ułanów Podolskich
7 Pułk Strzelców Konnych Wielkopolskich
Ośrodek Zapasowy Nowogródzkiej Brygady Kawalerii
Stanowiska dowódca oddziału,
dowódca pułku,
dowódca środka zapasowego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Włodzimierz Kownacki herbu Suchekomnaty (ur. 27 stycznia 1890, zm. 1944 w Warszawie) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj]

Urodził się 27 stycznia 1890[1] jako syn Władysława i Wandy z domu Jaxa-Małachowska herbu Gryf (ur. 1864)[2].

U kresu I wojny światowej w stopniu podrotmistrza pod koniec 1917 wszedł w skład utworzonej 1 Chorągwi Kirasjerów Polskich, od końca grudnia 1917 pod nazwą I Dywizjon Pułku Kirasjerów Polskich[3]. W 1918 w stopniu rotmistrza był dowódcą tej jednostki (w toku późniejszych przemianowań funkcjonowała pod nazwami: 2 Pułk Strzelców Konnych 17 stycznia 1918[4], 5 Pułk Ułanów od 7 marca 1918, 7 Pułk Ułanów od 20 kwietnia 1918[5] i ostatecznie 12 Pułk Ułanów Podolskich od 25 października 1919[6]). Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego i został zweryfikowany w stopniu majora kawalerii. W 1919 Włodzimierz Kownacki był dowódcą 6 Pułku Ułanów Kaniowskich. Uczestniczył w walkach wojny polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 12 Pułk Ułanów Podolskich, za co otrzymał Order Virtuti Militari[7][8].

Do 1928 pełnił funkcję zastępcy dowódcy 12 Pułku Ułanów Podolskich, w okresie II Rzeczypospolitej stacjonującego w Białokrynicy pod Krzemieńcem. Od 28 lutego 1928, przez ponad dekadę, do lipca[9][10] lub sierpnia[2][11] 1939 pełnił funkcję dowódcy 7 Pułku Strzelców Konnych Wielkopolskich, stacjonującego w garnizonach Poznań i Biedrusko.

Po wybuchu II wojny światowej 1939 w kampanii wrześniowej został dowódcą Ośrodka Zapasowego Nowogródzkiej Brygady Kawalerii w Łukowie[12]. Zginął w powstaniu warszawskim[13].

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Oficerowie. muzeumwp.pl. [dostęp 31 marca 2015].
  2. a b Włodzimierz Kownacki herbu Suchekownaty. web.comhem.se. [dostęp 1 kwietnia 2015].
  3. 12 Pułk Ułanów Podolskich. W: Józef Turkiewicz: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1928, s. 5.
  4. 12 Pułk Ułanów Podolskich. W: Józef Turkiewicz: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1928, s. 5-6.
  5. 12 Pułk Ułanów Podolskich. W: Józef Turkiewicz: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1928, s. 6.
  6. 12 Pułk Ułanów Podolskich. W: Józef Turkiewicz: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1928, s. 13.
  7. 12 Pułk Ułanów Podolskich. W: Józef Turkiewicz: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1928, s. 29.
  8. Lista nazwisk osób odznaczonych Orderem Virtuti Militari. stankiewicze.com. [dostęp 1 kwietnia 2015].
  9. Historia 7 Pułku Strzelców Konnych. [dostęp 2015-04-01].
  10. Marian Stanisław Andrzejak: Zbąszyński garnizon wojskowy w okresie międzywojennym w latach 1921-1936. [dostęp 1 kwietnia 2015]. [zarchiwizowane z tego adresu (2 kwietnia 2015)]. s. 3.
  11. Bartosz Janczak: 7. pułk strzelców konnych w latach 1920-1938. Część 1, lata 1926-1938. [dostęp 2015-04-01].
  12. Ośrodek Zapasowy Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. galeria.lukow-historia.pl. [dostęp 1 kwietnia 2015].
  13. Czesław Knoll, Olgierd Matuszewski: Wielkopolska Brygada Kawalerii. Krajowa Agencja Wydawnicza, 1988, s. 31.
  14. Polish Order of the Virtuti Militari Recipients 1792-1992 – K1 (ang.). feefhs.org. [dostęp 1 kwietnia 2015]. [zarchiwizowane z tego adresu (2 kwietnia 2015)].
  15. M.P. z 1937 r. Nr 260, poz. 410