Wacław Zbyszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wacław Alfred Zbyszewski (ur. 2 maja 1903 w Bokijówce na Ukrainie, zm. 2 lipca 1985 w Londynie) – polski dziennikarz i publicysta, brat Karola Zbyszewskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po dzieciństwie spędzonym w rodzinnym majątku wraz z rodzicami zamieszkał 1915 w Kijowie, tam rozpoczął naukę szkolną, w roku 1919 przeniósł się do Warszawy. Po ukończeniu warszawskiego gimnazjum im. Stanisława Staszica[1] studiował prawo i ekonomię na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie obronił także pracę doktorską.

Zadebiutował jako publicysta 1923 w dzienniku Czas. Publikował też w wileńskim dzienniku Słowo, i warszawskim dwutygodniku Bunt Młodych.

Od roku 1924 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, przebywał m.in. w placówkach konsularnych w Paryżu (1927–1928), Nowym Jorku (1928–1931) i Tokio (1931–1933). W końcu roku 1933 odszedł ze służby dyplomatycznej. 1935–1939 pracował w Banku Polskim. W roku 1939 został korespondentem dziennika Słowo w Londynie i tam pozostał na stałe. Po wybuchu II wojny światowej rozpoczął pracę w polskiej sekcji radia BBC. Pracował też w emigracyjnym Ministerstwie Informacji i Dokumentacji.

Po wojnie pozostał na emigracji, współpracował z monachijskim oddziałem rozgłośni Głos Ameryki, Dziennikiem Polskim i Dziennikiem Żołnierza oraz z miesięcznikiem Kultura, był paryskim korespondentem Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa.

Mimo doskonałej znajomości wielu języków obcych publikował wyłącznie w języku polskim.

Prowadził ożywioną korespondencję z przedstawicielami polskiej emigracji. Zachowane listy stanowią cenne źródło historyczne.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Polityka Komitetu Finansowego Ligi Narodów, z przedmową Adama Krzyżanowskiego, Kraków: Towarzystwo Ekonomiczne 1927,
  • John Kostanecki, Warszawa: Dośw. Prac. Graf. Salez. Szk. Rzem. 1938.
  • Zagubieni romantycy i inni, Paryż – Warszawa: Instytut Literacki – „Pomost” 1992, ​ISBN 83-85521-01-1
  • Gawędy o ludziach i czasach przedwojennych, wybór, wstęp i oprac. Andrzej Garlicki, Warszawa: „Czytelnik” 2000.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Szkoła im. Stanisława Staszica w Warszawie 1906-1950

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Remigiusz Witkowski: Zmartwiony pesymista
  • Literatura polska XX wieku. Przewodnik encyklopedyczny. Tom 2, wyd. PWN, Warszawa 2003
  • Słownik Biograficzny Polskiej Służby Zagranicznej 1918–1945. Tom IV, Wyd. Ministerstwo Spraw Zagranicznych. Warszawa 2007
  • Szkoła im. Stanisława Staszica w Warszawie 1906–1950. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1988, s. 501. ISBN 83-06-01691-2.