Wieniec (Gdańsk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wieniec (niem. Kronenhof) – osiedle (dawna wieś rybacka) w Gdańsku, na Wyspie Sobieszewskiej.

Wieniec został przyłączony wraz z całą Wyspą Sobieszewską w granice miasta w 1973. Należy do okręgu historycznego Niziny.

W Wieńcu znajduje się dom wypoczynkowy i sezonowe kwatery prywatne oraz niewielkie osiedle bloków mieszkalnych przy ul. Kwiatowej. W kierunku północnym (w odległości 0,9 km), za Lasem Mierzei znajduje się piaszczysta plaża.

Położenie i zabudowa[edytuj]

Wieniec znajduje się na Wyspie Sobieszewskiej pomiędzy Orlem i Pastwą Sobieszewską a Komarami, od Zatoki Gdańskiej osiedle oddziela Las Mierzei. Na osiedlu dominuje niska zabudowa mieszkaniowa. Przy ulicy Kwiatowej znajdują niskie (jedno- lub dwupiętrowe) bloki mieszkalne[1].

Historia[edytuj]

Pierwsza zachowana wzmianka o Wieńcu pochodzi z początku XV wieku. Wówczas to w wykazie czynszów została umieszczona wieś Krimsdorff z czterema pustymi ogrodami. W XVI wieku wieś nazywano Kronsdorf, Krahndorff, Kronhdorff[2].

W Wielki Piątek, 23 marca 1543 Wisła wylała w pobliżu Wieńca[2].

W 1676 założono karczmę Niedźwiedzia[3].

W 1819 wieś liczyła 171 mieszkańców i 23 domy. W 1840 powódź zaczęła niszczyć miejscowość topiąc ostatni dom w 1857[3].

Wieś została odbudowana na przełomie XIX i XX wieku. Z tego okresu pochodzi dwór przy Kwiatowej 18[4].

W 1933 wiatrak z Wieńca, który napędzał stację pomp, został przeniesiony do Oliwy[5].

Po drugiej wojnie światowej wieś została nazwana Wieniec[2].

W 1967 wiatrak z Wieńca został wpisany do rejestru zabytków[5]. W 1968 powstał Zespół Nasienno-Szkółkarski w Wieńcu, który początkowo zajmował się nasiennictwem zbóż[6], a później roślin ozdobnych[5]. W 1972 gospodarstwo to zaczęło zajmować się również produkcją zwierzęcą[7].

W 1 grudnia 1973 miejscowość wraz z całą Wyspą Sobieszewską została przyłączona do Gdańska[8].

W lutym 1977 Miejska Rada Narodowa podjęła uchwałę o nazwach ulic na Wyspie Sobieszewskiej[9].

W październiku 1977 wiatrak wrócił do Wieńca. Operacja przenoszenia zabytku została wykonana za pomocą helikoptera, gdyż stan techniczny nie pozwalał na przeniesienie go w elementach. Pod koniec 1977 zabytek spłonął w niewyjaśnionych okolicznościach[5].

Transport i komunikacja[edytuj]

Wieniec położony jest przy drodze wojewódzkiej nr 501. Połączenie z centrum Gdańska umożliwiają autobusy komunikacji miejskiej – linie nr 112, 212 i N9 (część północna) i 512 (część południowa)[10].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Wyspa Sobieszewska On-line - Gdańsk Sobieszewo, Orle, Świbno, Przegalina, Górki Wschodnie: (pol.). [dostęp 2014-01-04].
  2. a b c Waldemar Nocny: Wyspa Sobieszewska. Gdańsk: Mirex, 2000, s. 59.
  3. a b Waldemar Nocny: Wyspa Sobieszewska. Gdańsk: Mirex, 2000, s. 60.
  4. Waldemar Nocny: Wyspa Sobieszewska. Gdańsk: Mirex, 2000, s. 142.
  5. a b c d Waldemar Nocny: Wyspa Sobieszewska. Gdańsk: Mirex, 2000, s. 105.
  6. Waldemar Nocny: Wyspa Sobieszewska. Gdańsk: Mirex, 2000, s. 150.
  7. Waldemar Nocny: Wyspa Sobieszewska. Gdańsk: Mirex, 2000, s. 151.
  8. Wyspa Sobieszewska On-line - Gdańsk Sobieszewo, Orle, Świbno, Przegalina, Górki Wschodnie: (pol.). [dostęp 2014-01-04].
  9. Waldemar Nocny: Wyspa Sobieszewska. Gdańsk: Oskar, 2008, s. 349.
  10. Wyspa Sobieszewska On-line - Gdańsk Sobieszewo, Orle, Świbno, Przegalina, Górki Wschodnie: (pol.). [dostęp 2014-01-04].

Linki zewnętrzne[edytuj]