William Bentinck (gubernator generalny Indii)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
William Bentinck
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

14 września 1774
Buckinghamshire

Data i miejsce śmierci

17 czerwca 1839
Paryż

Gubernator generalny Indii
Okres

od 1833
do 1835

Poprzednik

nowe stanowisko

Następca

Charles Metcalfe (p.o.)

Gubernator generalny Prezydencji Fort William
Okres

od 1828
do 1833

Poprzednik

William Butterworth Bayley (p.o.)

Następca

stanowisko zlikwidowane

Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Łaźni (Wielka Brytania)

William Henry Cavendish-Bentinck, Lord William Bentinck (ur. 14 września 1774, zm. 17 czerwca 1839 w Paryżu) – brytyjski mąż stanu, w latach 1828–1835 gubernator generalny Brytyjskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej.

Był drugim synem Williama Cavendish-Bentincka, 3. księcia Portland, dwukrotnego premiera Wielkiej Brytanii, młodszym bratem Williama Bentincka, 4. księcia Portland, członka rządu. Służył wojskowo, dochodząc do stopnia oficerskiego. W latach 1803–1807 był gubernatorem Madrasu. Uczestniczył w wojnie hiszpańskiej, następnie dowodził siłami brytyjskimi na Sycylii. Został odwołany w 1815.

Zasiadał w Izbie Gmin. W 1827 został mianowany gubernatorem generalnym Indii, gdzie jego zadaniem było m.in. przekształcenie przynoszącej straty Kompanii Wschodnioindyjskiej w organ administracji brytyjskiej na tym terenie. Występował jako przeciwnik miejscowych obyczajów, uważanych przez Brytyjczyków za barbarzyńskie, m.in. palenia wdów na stosach pogrzebowych mężów (sati)[1]. Podobno miał wysunąć propozycję rozebrania Tadź Mahalu, mającego wówczas dwieście lat, zaniedbanego, zarośniętego, niemalże popadłego w ruinę. Bentinck miał zaproponować przesłanie marmuru statkiem do Londynu i tam sprzedanie go, a decyzja ta, fatalna dla przyszłych pokoleń, nie doszła do skutku tylko dlatego, że marmur zerwany z Czerwonego Fortu nie znalazł nabywców.

William Bentinck pełnił funkcję gubernatora generalnego Indii do 1835. Po powrocie do Anglii nie przyjął miejsca w Izbie Lordów, zasiadał natomiast ponownie w Izbie Gmin jako reprezentant Glasgow.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Agnieszka Kuczkiewicz-Fraś. Żeglarze, misjonarze, kupcy. „Polityka pomocnik historyczny - Dzieje Indii”. 3, s. 104, 2017. Warszawa: Polityka sp. z o.o. s.k.a.. ISSN 2391-7717.