Winfried Schäfer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Winfried Schäfer
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 10 stycznia 1950
Mayen
Pozycja pomocnik
Informacje klubowe
Klub Esteghlal (trener)
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1968–1970 Borussia Mönchengladbach 43 (4)
1970–1975 Kickers Offenbach 160 (37)
1975–1977 Karlsruher 68 (10)
1977–1985 Borussia Mönchengladbach 167 (11)
W sumie: 438 (62)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1982–1985 Borussia Mönchengladbach II
1985–1986 Borussia Mönchengladbach (skaut)
1986–1998 Karlsruher
1998 VfB Stuttgart
1999–2000 Tennis Borussia Berlin
2001–2004 Kamerun
2005–2007 Al-Ahli
2007–2009 Al-Ain
2010–2011 Bakı FK
2011–2013 Tajlandia
2013 Muangthong United
2013–2016 Jamajka
2017– Esteghlal

Winfried Schäfer (ur. 10 stycznia 1950 w Mayen) – niemiecki piłkarz grający na pozycji prawego pomocnika lub obrońcy, oraz trener piłkarski.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Jako zawodnik najdłużej – łącznie przez dziesięć lat – związany był z Borussią Mönchengladbach, z którą zdobył m.in. mistrzostwo Niemiec oraz dwukrotnie grał w finale Pucharu UEFA. Z reprezentacją Niemiec wystąpił w Mundialu 1970. W drugiej połowie lat 80. rozpoczął pracę szkoleniową. Przez dwanaście lat był trenerem Karlsruher SC; w tym czasie ani razu nie spadł z tym klubem z Bundesligi, najlepsze miejsce – szóste – zajął w sezonach 19921993, 19931994 i 19961997. Ponadto dotarł do finału Pucharu Niemiec i półfinału Pucharu UEFA. Wśród jego wychowanków są m.in. Oliver Kahn, Jens Nowotny i Oliver Kreuzer. Później krótko, przez czternaście meczów ligowych, prowadził VfB Stuttgart oraz drugoligowy zespół Tennis Borussia Berlin, a do wysokiej formy szkoleniowej powrócił pracując przez trzy lata z reprezentacją Kamerunu. Z drużyną, w której grali wówczas m.in. Patrick Mboma, Geremi, Lauren, Marc-Vivien Foe i młody Samuel Eto’o zdobył tytuł mistrza Afryki oraz wywalczył awans do Mundialu 2002. Z czasów pracy w Kamerunie zachował się jego pseudonim „Biały Lew”, nadany ze względu na charakterystyczną blond fryzurę. Po rozstaniu z kadrą długo pozostawał bez pracy. Później na dłużej związał się ze Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi: przez półtora roku był trenerem Al-Ahli Dubaj, z którego został zwolniony po pięciu porażkach z rzędu, a od grudnia 2007 do 2009 pracował w Al-Ain FC. Potem przeniósł się do Bakı FK, które trenował do 2011. Po zakończeniu pracy z azerskim klubem objął Reprezentację Tajlandii i pracował z nią do 2013. W Tajlandii zdobył jeszcze wicemistrzostwo kraju z Muangthong United. W tym samym roku wyjechał do Jamajki i objął tamtejszą kadrę.

Sukcesy piłkarskie[edytuj | edytuj kod]

W Bundeslidze rozegrał 403 mecze i strzelił 46 goli.

Sukcesy i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Z wykształcenia jest dróżnikiem kolejowym.
  • Gdy pracował w Bundeslidze nazywano go „Czerwonym Winnie”, bo bardzo nerwowo reagował na błędy sędziów, co często kończyło się wyrzuceniem go z ławki rezerwowych na trybuny.
  • Na dwa dni przed pierwszym meczem reprezentacji Togo na Mundialu 2006 do dymisji podał się jej selekcjoner Otto Pfister. Schäfer został poproszony o zajęcie jego miejsca, ale ostatecznie Pfister powrócił do pracy z kadrą.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]