Artur Jorge

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Artur Jorge
Imię i nazwisko Artur Jorge Braga Melo Teixeira
Data i miejsce
urodzenia
13 lutego 1946
Porto, Portugalia
Pozycja Napastnik
Kariera piłkarska
Lata Klub M (G)
1964-1965
1965-1969
1969-1975
1975-1978
1976-1977
FC Porto
Académica Coimbra
SL Benfica
CF Belenenses
Rochester FC
4 (1)
96 (72)
95 (72)
51 (14)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
1967-1977 Portugalia Portugalia 16 (1)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1980-1981
1981
1981-1983
1984-1987
1987-1989
1989-1991
1991-1994
1994-1995
1995-1996
1996-1997
1997-1998
1998
1998-1999
1999-2000
2000-2001
2001-2002
2003-2004
2004-2006
2006-2007
od 2014
Vitória Guimarães
CF Belenenses
Portimonense Porto
FC Porto
RC Paris
FC Porto
Paris Saint-Germain
SL Benfica
Szwajcaria
Portugalia
CD Tenerife Santa Cruz
Vitesse Arnhem
Paris Saint-Germain
Al-Nassr Rijad
Al-Hilal Rijad
Académica Coimbra
CSKA Moskwa
Kamerun
US Creteil
MC Algier

Artur Jorge Braga Melo Teixeira (ur. 13 lutego 1946 roku w Porto) – portugalski piłkarz, występujący na pozycji napastnika, i trener piłkarski. Mimo iż zaczynał piłkarską karierę w FC Porto, to największe sukcesy osiągał z Benfiką Lizbona, dla której strzelił ponad dwieście bramek. Dwukrotnie - w 1971 i 1972 roku - był królem strzelców ekstraklasy. Ponadto z klubem ze Estádio da Luz czterokrotnie triumfował w lidze i trzykrotnie w rozgrywkach o Puchar kraju. W reprezentacji Portugalii rozegrał 16 meczów. W 1975 roku ukończył studia germanistyczne na uniwersytecie w Coimbrze, ale po przedwczesnym zakończeniu kariery sportowej (z powodu przewlekłej kontuzji) rozpoczął pracę szkoleniową. W drugiej połowie lat 80. był trenerem FC Porto, z którym zdobył pierwszy w historii klubu Puchar Mistrzów oraz cztery mistrzostwa kraju. Dobrą passę kontynuował w Paris Saint-Germain (mistrzostwo i Puchar Francji). Od połowy lat 90. obniżył trenerską skuteczność, a przykładem znacznego spadku formy są nieudane przygody na stanowisku selekcjonera reprezentacji Portugalii i Szwajcarii. Później pracował na trzech różnych kontynentach (Europa, Azja i Afryka), ale nigdzie nie potrafił zbliżyć się do osiągnięć z lat 80.

Kariera piłkarska[edytuj]

Sukcesy piłkarskie[edytuj]

  • mistrzostwo Portugalii 1969, 1971, 1972 i 1973, wicemistrzostwo Portugalii 1970, Puchar Portugalii 1969, 1970 i 1972 oraz finał Pucharu Portugalii 1971 z Benfiką Lizbona
  • dwukrotny król strzelców ligi portugalskiej (1971 i 1972)

W reprezentacji Portugalii od 1967 do 1977 roku rozegrał 16 meczów i strzelił 1 gola.

Kariera szkoleniowa[edytuj]

Po czteroletniej przygodzie trenerskiej ze słabszymi klubami ligi portugalskiej, w 1984 roku został trenerem FC Porto. W ciągu kolejnych trzech sezonów zdobył z nim trzykrotnie mistrzostwo Portugalii oraz poprowadził do pierwszego w historii triumfu w Pucharze Mistrzów. Po finale z Bayernem Monachium, w którym Porto z Polakiem Józefem Młynarczykiem w składzie wygrało 2:1, Artur Jorge został nazwany przez prasę "Królem Arturem".

W 1987 roku przeniósł się do Francji. Po dwóch latach pracy z Racingiem Paryż powrócił do kraju i najpierw tymczasowo objął stery reprezentacji Portugalii, a kilka tygodni później znów podpisał umowę z FC Porto, z którym w jeszcze tym samym sezonie zdobył mistrzostwo kraju.

Na początku lat 90. ponownie wyjechał do Paryża, tym razem do PSG. Z klubem z "Parku Książąt" triumfował w rozgrywkach o Puchar Francji oraz w lidze. Po jednym sezonie (1994-95, III miejsce w lidze) spędzonym w Benfice Lizbona, na kilka miesięcy przed Euro 1996 przejął od Roya Hodgsona obowiązki trenera drużyny narodowej Szwajcarii. Na turnieju Helweci zaprezentowali się słabo. Artur Jorge podał się do dymisji i od razu - tym razem jako pełnoprawny selekcjoner - rozpoczął pracę z reprezentacją Portugalii.

W latach 90. reprezentacja Portugalii przeżywała duży kryzys. Częste zmiany selekcjonerów, kłótnie i bunty piłkarzy powodowały, że drużyna przegrywała w eliminacjach do kolejnych turniejów. W czasie swojej rocznej kadencji Artur Jorge nie tylko nie zdołał opanować stopniowej degrengolady, ale i mocno ją pogłębił – popadł w konflikty z kilkoma czołowymi piłkarzami i co najważniejsze nie zdołał awansować do Mundialu 1998. Podał się do dymisji pod koniec 1997 roku, kiedy na jednym z treningów został pobity przez piłkarza Ricardo Sá Pinto.

Od tego czasu pracował w klubach w Hiszpanii, Holandii, a nawet Rosji i Arabii Saudyjskiej, ale w żadnym z nich nie potrafił nawiązać do osiągnięć z końca lat 80. i początku 90.

Na początku 2005 roku został selekcjonerem reprezentacji Kamerunu, z którą niespodziewanie przegrał (z Wybrzeżem Kości Słoniowej) kwalifikacje do Mundialu 2006. Po niesatysfakcjonującym występie drużyny w Pucharze Narodów Afryki w marcu 2006 roku podał się do dymisji.

Od kwietnia do września 2006 pracował w saudyjskim Al-Nassr Rijad. W październiku tego samego roku został trenerem drugoligowego US Creteil.

Sukcesy szkoleniowe[edytuj]

poprzednik:
Henri Michel
Trener PSG w latach
1991–1994
następca:
Luis Fernández
poprzednik:
Alain Giresse
Trener PSG w latach
1998–1999
następca:
Philippe Bergeroo