Witold Dynowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Witold Dynowski (ur. 23 sierpnia 1903 w Harbinie, zm. 31 lipca 1986 w Warszawie) – polski etnolog, profesor Uniwersytetu Warszawskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 23 sierpnia 1903 w Harbinie (Chiny), w rodzinie Eugeniusza (budowniczy kolei wschodnio-chińskiej, wiceburmistrz Harbinu[1]) i Heleny z Wachowiczów. Ukończył gimnazjum w Harbinie i zdał maturę (1921). Był założycielem i komendantem drużyny harcerskiej (1918–1920)[2]. W okresie młodości przebywał w Mongolii.

Po powrocie do Polski w 1922 rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. W 1924 przeniósł się do Wilna, na wydział humanistyczny (filozofia i etnografia) Uniwersytetu Stefana Batorego (doktorat w 1927)[2]. Należał do grona uczniów prof. Cezarii Baudouin de Courtenay Ehrenkreutz Jędrzejewiczowej. Przed wojną został adiunktem Katedry i Zakładu Etnografii Polski na Uniwersytecie Warszawskim. Prowadził rozpoczęte w Wilnie badania przemian kulturowych na Wileńszczyźnie (Izolacja cywilizacyjna województwa wileńskiego i nowogródzkiego). Po wojnie, w roku 1946 habilitował się pracą na temat Żmudzi i Auksztoty i jako docent objął w roku 1949 połączone Katedry Etnografii Polski oraz Etnografii i Etnologii. Od roku 1953 był profesorem Uniwersytetu Warszawskiego.

Od roku 1953 organizator i wieloletni kierownik działu etnografii, następnie Zakładu Etnografii Polskiej i Powszechnej Polskiej Akademii Nauk. Od 1958 redaktor Etnografii Polskiej i Polskiego Atlasu Etnograficznego. W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych zorganizował i prowadził polsko-mongolską ekspedycję badawczą.

Profesor Dynowski przeszedł na emeryturę w końcu lat 70. Prowadzenie Katedry przejęła jego uczennica Zofia Sokolewicz.

Pochowany na Cmentarzu Prawosławnym na Woli (kwatera 69-1-6)[3].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

W roku 2006 studenci i absolwenci Instytutu Etnologii i Antropologii Kulturowej Uniwersytetu Warszawskiego założyli Stowarzyszenie „Pracownia Etnograficzna” im. Witolda Dynowskiego.

Bibliografia (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • Witold Dynowski: Barwne kufry chłopskie z okolic Wileńszczyzny i Polesia, Wilno: Instytut Naukowo-Badawczy Europy Wschodniej, 1934.
  • Witold Dynowski: Sztuka ludowa Wileńszczyzny i Nowogródczyzny, Wilno: skład główny Księgarnia św. Wojciecha, 1935.
  • Witold Dynowski: Współczesna Mongolia, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich Wydawnictwo PAN, 1968.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Adam Winiarz. Wychowanie fizyczne i sport w życiu Polonii mandżurskiej. „PRACE NAUKOWE Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie, Seria: Pedagogika”. z. XX, s. 352, 2011. Częstochowa. [dostęp 2021-07-15]. 
  2. a b Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest? Uzupełnienia i sprostowania. Warszawa: 1939, s. 66. [dostęp 2021-07-15].
  3. Grób Witolda Dynowskiego
  4. M.P. z 1955 r. nr 101, poz. 1400 - Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r. nr 0/201 - na wniosek Ministra Szkolnictwa Wyższego.
  5. Życie Warszawy”, nr 181 z 6 sierpnia 1986, s. 12 (nekrologi)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]