Wjaczesław Perszyn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wjaczesław Perszyn
ilustracja
Pełne imię i nazwisko Wjaczesław Wołodymyrowycz Perszyn
Data i miejsce urodzenia 18 października 1940
Aszchabad
Data i miejsce śmierci 27 sierpnia 2008
Czerkasy
Wzrost 180 cm
Pozycja obrońca
Kariera juniorska
Lata Klub
sekcja SJuP Moskwa
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1962 Awanhard Tarnopol 4 (0)
1962 SKA Lwów 7 (0)
1963–1967 Trudowi Rezerwy/Zoria Ługańsk 146 (1)
1967 Daugava-REZ Ryga 1 (0)
1968 Szachtar Donieck 17 (0)
1968–1969 Silbud/Budiwelnyk Połtawa 37 (1)
1970 Desna Czernihów 27 (1)
W sumie: 239 (3)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1974 Spartak Iwano-Frankiwsk (dyr.sportowy)
1977 Zoria Ługańsk (asystent)
1978 SKA Kijów (asystent)
1979 Torpedo Łuck (asystent)
1980–1983 Torpedo Łuck
1984 Okean Kercz
1985 Podilla Chmielnicki
1987–1989 Dnipro Czerkasy
1994–1995 Naftowyk Ochtyrka (asystent)
1996 Nywa-Naftowyk Korsuń
1998 Torpedo Zaporoże
1998 FK Czerkasy
2002 FK Czerkasy
2002 Wołga Twer (asystent)
2003 Wołga Twer
2004 Kołos Czornobaj
2005 Złatokraj Zołotonosza
2006 Dnipro Czerkasy (asystent)
2007–2008 Chodak Czerkasy

Wjaczesław Wołodymyrowycz Perszyn, ukr. В'ячеслав Володимирович Першин, ros. Вячеслав Владимирович Першин, Wiaczesław Władimirowicz Pierszin (ur. 18 października 1940 w Aszchabadzie, Turkmeńska SRR, zm. 27 sierpnia 2008 w Czerkasach, Ukraina) – ukraiński piłkarz, grający na pozycji obrońcy, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek sekcji piłkarskiej na Stadionie Juniorskich Pionierów w Moskwie. W 1962 roku rozpoczął karierę piłkarską w klubie Awanhard Tarnopol. Potem służył w wojskowym klubie SKA Lwów. W 1963 został zaproszony przez trenera Giermana Zonina do zespołu Trudowi Rezerwy Ługańsk, który potem zmienił nazwę na Zoria Ługańsk. Po 4 latach przez konflikt z trenerem odszedł do Daugavy-REZ Ryga. Ale wkrótce powrócił do Ukrainy, gdzie został piłkarzem Szachtara Donieck. Po pół roku przeszedł do Silbudu Połtawa, który trenował były trener Zorii Ołeksandr Ałpatow. W 1970 roku przeniósł się do Desny Czernihów, w której po zakończeniu sezonu zakończył karierę.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Karierę szkoleniowca rozpoczął po zakończeniu kariery piłkarza. Najpierw pracował w Internacie Sportowym w Ługańsku. W 1974 obejmował stanowisko dyrektora sportowego Spartaka Iwano-Frankiwsk, po czym powrócił do Internatu Sportowego w Ługańsku. Od 1977 pomagał trenować kluby Zoria Ługańsk, SKA Kijów i Torpedo Łuck. W 1980 awansował na stanowisko starszego trenera Torpeda Łuck, którym kierował do 1983 roku. W 1984 prowadził Okean Kercz, a w pierwszej połowie sezonu 1985 Podilla Chmielnicki. W 1987 stał na czele Dnipra Czerkasy, który spadł do rozgrywek amatorskich. W następnym sezonie powrócił z klubem do rozgrywek zawodowych we Wtoroj lidze radzieckiej. Czerkaskim zespołem kierował do maja 1989, a potem trenował zespoły amatorskie. W sezonie 1994/95 dołączył do sztabu szkoleniowego Naftowyka Ochtyrka, ale wkrótce opuścił go. Potem prowadził drużynę amatorską Nywa-Naftowyk Korsuń. Wiosną 1998 objął prowadzenie Torpeda Zaporoże, ale po 4 meczach powrócił do Czerkas, gdzie do końca rundy wiosennej kontynuował pracę na stanowisku głównego trenera FK Czerkasy. W marcu-kwietniu 2002 powrócił do kierowania FK Czerkasy. Od lata 2002 pomagał Wadymowi Dobyżie trenować Wołga Twer, a w 2003 został mianowany na głównego trenera Wołgi. Z klubem awansował do Wtoroj lidze rosyjskiej. Następnie wrócił do Ukrainy, gdzie pracował w drużynami amatorskimi, m.in. Kołos Czornobaj i Złatokraj Zołotonosza. W 2006 ponownie został zaproszony do sztabu szkoleniowego Dnipra Czerkasy. Ostatnim klubem w jego karierze był Chodak Czerkasy.

27 sierpnia 2008 zmarł w Czerkasach w wieku 67 lat. Po jego śmierci organizowany coroczny Memoriał jego imienia[1].

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy piłkarskie[edytuj | edytuj kod]

Zoria Ługańsk

Sukcesy trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Dnipro Czerkasy
Wołga Twer

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]