Jożef Beca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jożef Beca
Imię i nazwisko Jożef Jożefowicz Beca
Data i miejsce
urodzenia
6 listopada 1929
Mukaczewo, Pierwsza Republika Czechosłowacka
Data i miejsce
śmierci
24 lutego 2011
Mukaczewo, Ukraina
Pozycja pomocnik
Wzrost 177 cm
Masa ciała 72 kg
Kariera klubowa
Lata Klub M (G)
1946
1947–1949
1950–1951
1951–1953
1953–1954
1955–1956
1957–1958
Bilszowyk Mukaczewo
Spartak Użhorod
HBO Stanisławów
Spartak Stanisławów
OBO Lwów
CDSA Moskwa
CSK MO Moskwa
? (?)
? (?)
? (?)
? (?)
22 (0)
19 (0)
16 (2)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
1955
1956
 ZSRR
 ZSRR olimpijska
1 (0)
1 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1953
1961,1963
1964–1967
1968
1969–1970
1971–1972
1972–1973
1975
1976–1978
1979–1981
1982
1985
1989
1989–1990
Spartak Stanisławów (grający trener)
SKA Rostów nad Donem (asystent)
SKA Rostów nad Donem
SKA Rostów nad Donem (asystent)
SKA Lwów
SKA Rostów nad Donem
PGW
SKA Rostów nad Donem
Metałurh Zaporoże
Ararat Erywań
Kajrat Ałma-Ata
SKA Odessa
Torpedo Zaporoże
SKA Rostów nad Donem

Jożef Jożefowicz Beca, ukr. Йожеф Йожефович Беца, ros. Йожеф Йожефович Беца, Jożef Jożefowicz Bieca, węg. József Becza (ur. 6 listopada 1929 w Mukaczewie, Czechosłowacja, zm. 24 lutego 2011 w Mukaczewie, Ukraina) – ukraiński piłkarz pochodzenia węgierskiego, grający na pozycji pomocnika, reprezentant ZSRR, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Karierę piłkarza rozpoczynał w prowincjonalnym amatorskim klubie Bilszowyk Mukaczewo. Kolejne trzy lata spędził w drużynie Spartaka Użhorod, kiedy to w 1950 przyszedł czas służyć w wojsku. Tak stał się zawodnikiem drużyny Garnizonowego Budynku Oficerów w Stanisławowie. Latem 1951 drużyna została rozwiązana, bo nie ustąpiła liderowi OBO Lwów. Najlepszych piłkarzy zabrali do lwowskiego klubu, a Beca został zawodnikiem miejscowego Spartaka Stanisławów. O utalentowanym piłkarzu usłyszeli w Kijowie i wiele razy przyjeżdżali zabrać go so Dynama Kijów. Jednak piłkarza wtedy ciągłe odsyłali "odbywać karę"[1]. O stanisławowskiej gwieździe doniesiono marszałkowi Gieorgijewi Żukowu, który wydał rozkaz: "Niech pół roku pogra we Lwowie, a potem do Moskwy". Tak piłkarz został przeniesiony najpierw do OBO Lwów, a w 1955 w CDSA Moskwa, który w 1957 zmienił nazwę na CSK MO Moskwa. W tym klubie z powodu ciężkiej kontuzji zakończył piłkarską karierę w wieku 27 lat.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

23 października 1955 zadebiutował w reprezentacji Związku Radzieckiego w spotkaniu towarzyskim z Francją zremisowanym 2:2. Ponadto występował w olimpijskiej reprezentacji Związku Radzieckiego, w składzie której zdobył złoty medal na Olimpiadzie w Melbourne 1956.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu kariery piłkarskiej ukończył najpierw Instytut Kultury Fizycznej im. Lesgafta w Leningradzie. W latach 1959-1961 trenował Wojskowy Instytut Kultury Fizycznej im. Lenina. Od 1961 do 1975 pracował w klubie SKA Rostów nad Donem, z wyjątkiem dwóch lat spędzonych w SKA Lwów oraz półtora roku, kiedy prowadził drużynę PGW, stacjonującej w Polsce. Następnie prowadził inne radziecki kluby, takie jak: Metałurh Zaporoże, Ararat Erywań, Kajrat Ałma-Ata, SKA Odessa oraz Torpedo Zaporoże. W 1990 powrócił do miasta, w którym urodził się – Mukaczewo[2]. Często przychodził do juniorskiego klubu Iskra Mukaczewo, któremu oddał wiele lat swojej pracy z uczniami. 24 lutego 2011 zmarł w Mukaczewie[3].

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]