Wiktor Matwijenko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wiktor Matwijenko
Imię i nazwisko Wiktor Antonowicz Matwijenko
Data i miejsce
urodzenia
9 listopada 1948
Zaporoże, Ukraińska SRR 
Pozycja obrońca
Wzrost 175 cm
Masa ciała 72 kg
Informacje klubowe
Numer 3
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1966-1967
1968-1969
1970
1970-1977
1978
Metałurh Zaporoże
SK Odessa
Metałurh Zaporoże
Dynamo Kijów
Dnipro Dniepropetrowsk

44 (1)
? (1)
188 (7)
21 (1)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1971-1977  ZSRR 21 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1979
1980-1982
1985
1991-1992
1993
1993
1994
1995
1996-1997
2001-2002
Awanhard Równe (asystent)
Awanhard Równe
Awanhard Równe
Orlęta Łuków
Podilla Chmielnicki
Torpedo Zaporoże
Bukowyna Czerniowce
Tiligul-Tiras Tyraspol
Torpedo Zaporoże
Stal Alczewsk (asystent)

Wiktor Antonowicz Matwijenko (ukr. Віктор Антонович Матвієнко, ros. Виктор Антонович Матвиенко, Wiktor Antonowicz Matwijenko; ur. 9 listopada 1948 w Zaporożu, ZSRR, obecnie Ukraina) – ukraiński piłkarz, grający na pozycji obrońcy, reprezentant Związku Radzieckiego, olimpijczyk, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek drużyny Metałurh Zaporoże. Już jako 18 latek występował w podstawowym składzie zespołu. W latach 1968-1969 "odbywał służbę wojskową" w klubie SK Odessa. W 1970 powrócił do macierzystego zespołu. W 1970 przeszedł do Dynama Kijów. Z nim też odnosił największe sukcesy: Mistrzostwo ZSRR w 1971, 1974, 1975 i 1977, krajowy puchar w 1974, Puchar Zdobywców Pucharów w sezonie 1974/1975 oraz Superpuchar Europy w 1975. W 1978 kończył karierę w klubie Dnipro Dniepropetrowsk.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W latach 1971-1978 wystąpił w 21 meczu radzieckiej reprezentacji. Zdobył brązowy medal Igrzysk Olimpijskich w 1976 w Montrealu. Grał na mistrzostwach Europy w 1972, na których radziecka drużyna zajęła drugie miejsce.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery zawodniczej był najpierw w 1979 asystentem trenera, a potem głównym trenerem Awanharda Równe. W katach 1991-1992 trenował polski klub Orlęta Łuków. W latach 1993-2002 był trenerem takich klubów jak Podilla Chmielnicki, Torpedo Zaporoże, Bukowyna Czerniowce, Tiligul-Tiras Tyraspol, Torpedo Zaporoże i Stal Alczewsk.

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]