Wojciech Myślecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wojciech Myślecki (ur. 22 lipca 1948 we Wrocławiu) – polski elektronik, naukowiec, działacz opozycji w PRL.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Wojciech Myślecki ukończył studia na Politechnice Wrocławskiej w zakresie elektroniki w 1969. W 1978 zdobył doktorat. Jest również absolwentem 2-letniego studium Management in Free Market Economy, które ukończył w 1993.

Podczas studiów między rokiem 1965 a 1968 był członkiem Zrzeszenia Studentów Polskich. W marcu 1968 został również członkiem Komitetu Studenckiego Politechniki Wrocławskiej oraz Międzyuczelnianego Komitetu Studentów Wrocławia. W latach 1970 i 1971 pracował na budowie. Po 1971 pracował jako naukowiec na Politechnice Wrocławskiej gdzie pełnił funkcję członka Prezydium Komitetu Założycielskiego NSZZ Solidarność, będąc również członkiem Związku Nauczycielstwa Polskiego (do 1980 r.).

Po upadku PRL był doradcą do spraw polityki gospodarczej Prezesa Rady Ministrów od 1991 do 1992. Od 1991 do 1993 był również Pełnomocnikiem Rektora Politechniki Wrocławskiej do spraw Przekształceń Organizacyjnych. W 1992 był szefem zespołu doradców wojewody wrocławskiego. Między 1996 a 1997 przewodniczył Radzie Nadzorczej Winuelu SA. W 1997 pracował we Wrocławskim Centrum Transferu Technologii jako doradca przewodniczącego Komitetu Badań Naukowych oraz jako członek Rady Naukowej. Między 1998 a 2000 był członkiem Rady Nadzorczej Zarządu Polskich Sieci Elektroenergetycznych SA. W latach 2016[1]–2018[2] zasiadał w radzie nadzorczej KGHM.

Działania opozycyjne[edytuj | edytuj kod]

Jako student Myślecki współorganizował bojkoty zajęć i stołówek studenckich. W czerwcu 1977 był sygnatariuszem petycji przeciw aresztowaniom działaczy Komitetu Obrony Robotników i domagającej się amnestii dla więzionych uczestników protestów w Radomiu i Ursusie. Od 1980 działał w „Solidarności”, będąc delegatem na pierwszym Wojewódzkim Zjeździe Delegatów Regionu Dolny Śląsk w 1981.

Między 13 a 15 grudnia 1981 współorganizował strajk okupacyjny w Politechnice Wrocławskiej, za co został internowany w Ośrodku Odosobnienia we Wrocławiu, Grodkowie i Nysie 16 grudnia. Zwolniony w sierpniu 1982, trafił ponownie do aresztu w lutym 1984, po czym władze go zwolniły na mocy amnestii w lipcu.

Od końca 1984 działał w Komitecie Wykonawczym Solidarności Walczącej. Od 1987 był także współpracownikiem Komisji Interwencji i Praworządności „Solidarność”. W sierpniu 1988 współorganizował Międzynarodową Konferencję Praw Człowieka w Krakowie-Mistrzejowicach.

W 1989 był przeciwnikiem obrad Okrągłego Stołu.

W pismach nosił pseudonimy "Andrzej Lesowski", "Cyprian", "Dorian", "Izydor", "Jerzy Lubicz", "Teo", "Teofil".

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]