Xixia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: Xixia (ujednoznacznienie).
Państwo Xixia
Ilustracja
Państwa Xixia, Liao i Song ok. 1111 roku
Nazwa chińska
Pismo uproszczone 西夏
Pismo tradycyjne 西夏
Hanyu pinyin Xīxià
Wade-Giles Hsi-hsia

Xixia (dosłownie Zachodnie Xia) – pozostające w orbicie chińskich wpływów kulturowych państwo założone przez Tangutów, istniejące w latach 1038-1227 w północnych Chinach. Twórcą państwa był Li Yuanhao. Nazwa nawiązuje do starożytnej chińskiej dynastii Xia, od której rzekomo mieli pochodzić władcy Xixia. Państwo zostało zniszczone przez najazd Mongołów pod wodzą Czyngis-chana.

Zachodnie Xia położone było w północnych Chinach. W VIII wieku Tanguci osiedlili się w zakolu Huang He. W 907 roku, na skutek chaosu w Chinach, po upadku dynastii Tang, uzyskali niezależność, którą formalnie ogłosili cesarzom chińskim w roku 982[1].

Władcy Zachodniego Xia:

  • Jingzong (Li Yuanhao): 1038-1048
  • Yizong (Li Liangzuo): 1048-1067
  • Huizong (Li Bingchang): 1067-1086
  • Chongzong (Li Qianshun): 1086-1139
  • Renzong (Li Renxiao): 1139-1193
  • Huanzong (Li Chunyou): 1193-1206
  • Xiangzong (Li Anquan): 1206-1211
  • Shenzong (Li Zunxu): 1211-1223
  • Xianzong (Li Dewang): 1223-1226
  • Modi (Li Xian): 1226-1227

Siły zbrojne[edytuj | edytuj kod]

W początkowym okresie istnienia państwa Zachodnie Xia (panowanie cesarza Jingzonga), kraj ten dysponował armią liczącą 158 000 żołnierzy. Z tej liczby 100 000 rozlokowanych było wzdłuż granicy z Chinami dynastii Song, kolejne 30 000 zabezpieczało granicę zachodnią od Ujgurów i Tybetańczyków. Gwardia Cesarska liczyła 8 000 osób, spośród których 3 000 stanowili ciężcy kawalerzyści, ulokowani w stolicy państwa. Początkowo armia tego państwa opierała się na systemie rejestrów plemiennych. Z biegiem czasu, oraz implementacją chińskich rozwiązań biurokratycznych, kraj został podzielony na 12 okręgów wojskowych. Niewiele wiadomo na temat wyposażenia i organizacji sił zbrojnych Zachodniego Xia. Wiadome jest, że siłę militarną opierano głównie na kawalerii, która przewyższała zarówno swoją liczebnością, jak i również jakością kawalerię chińską. Żołnierze tanguccy uznawani byli przez ówczesnych za dzielnych i odważnych. Strategia obrony państwa oparta była o silnie ufortyfikowane miasta[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zapomniane państwo Tangutów [w:] Mówią Wieki, nr 07/09 (594)
  2. C. J. Peers, Imperial Chinese Armies (2) 590-1260 AD, Osprey Publishing, Oxford 2002, s. 37-39