Zabezpieczenia społeczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zabezpieczenia społeczne - system zinstytucjonalizowanych świadczeń materialnych i niematerialnych, które mają na celu zagwarantowanie oraz zaspokojenie podstawowych potrzeb wszystkim członkom danej społeczności.

Rozwinęły się po II wojnie światowej mimo tego, że u schyłku XIX wieku funkcjonowały już jego elementy.

Głównym celem stworzenia systemu zabezpieczeń społecznych było zapewnienie członkom danego społeczeństwa zarówno bezpieczeństwa socjalnego jak i bezpieczeństwa przed różnymi rodzajami ryzyka socjalnego takimi jak macierzyństwo, zgon żywiciela rodziny, starość, utrata pracy czy niezdolność do pracy ze względów zdrowotnych.

W celu realizacji zabezpieczenia społecznego konieczne jest funkcjonowanie instytucji opieki społecznej, która jest powoływana przez państwo lub władze terenowe.

Zabezpieczenie społeczne realizowane jest za pomocą trzech metod: ubezpieczeniowej, zaopatrzeniowej i filantropijnej. Uwzględniając aspekt administracyjno-finansowy można wskazać na metodę ubezpieczeniową, zaopatrzeniową i pomoc społeczną[1].


Wśród zabezpieczeń społecznych mających charakter powszechny możemy wyróżnić:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Walczak Damian: Uwarunkowania funkcjonowania systemu zabezpieczenia społecznego rolników w Polsce. Toruń 2011, Dom Organizatora TNOiK, ​ISBN 978-83-7285-590-9​, s. 31