Zbigniew Nadratowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zbigniew Nadratowski
Data i miejsce urodzenia 14 sierpnia 1928
Kowalewo
Data śmierci 2007
Wojewoda wrocławski
Okres od 11 grudnia 1973
do 22 stycznia 1979
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Następca Janusz Owczarek
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

Zbigniew Czesław Nadratowski (ur. 14 sierpnia 1928 w Kowalewie, zm. 2007) – polski inżynier lotnictwa, wojewoda wrocławski (od 11 grudnia 1973 do 22 stycznia 1979), przewodniczący prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu (od 9 marca 1972 do 9 marca 1973), poseł na Sejm PRL VI kadencji (od marca 1972 do marca 1976, pracował w nim w Komisji Budownictwa i Gospodarki Komunalnej oraz w Komisji Nauki i Postępu Technicznego).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Mieczysława i Stanisławy. Od początku (1948) należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Ukończył studia na Politechnice Wrocławskiej (1953). W latach 1953–1967 był pracownikiem Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Rzeszowie, m.in. dyrektorem technicznym, a w latach 1967–1972 dyrektorem naczelnym Kombinatu „Delta-Hydral” we Wrocławiu. Od 1974 do 1979 zasiadał w egzekutywie Komitetu Wojewódzkiego PZPR we Wrocławiu.

Został nominowany na wojewodę po tym, jak przewidziany wcześniej na tę funkcję Marian Czuliński podjął decyzję o zburzeniu w 1975 zabytkowych Młynów Świętej Klary we Wrocławiu, za co ukarany został przeniesieniem na mniej eksponowane stanowisko. Zbigniew Nadratowski natomiast został odwołany z funkcji wojewody po „zimie stulecia” 1978/1979: obciążono go przed opinią publiczną nieoficjalnie („propagandą szeptaną”) za tragiczne skutki wyłączenia z eksploatacji wrocławskiej elektrociepłowni tuż po Nowym Roku w 1979[1][2], kiedy źle przygotowane na taką okoliczność agregaty prądotwórcze szpitali (w tym położniczych) nie były im w stanie dostarczyć dostatecznej ilości energii. W sprawie tej nigdy nie przeprowadzono dochodzenia i nikogo oficjalnie nie oskarżono[3], a wojewoda w rzeczywistości odwołany został przez ówczesne władze PZPR za nieprawidłowości, których miał się dopuścić przy zakupie willi na wrocławskich Krzykach (oczyszczony z tych zarzutów wyrokiem sądu po 1989). Na stanowisku wojewody Zbigniewa Nadratowskiego zastąpił Janusz Owczarek.

W grudniu 1981 Zbigniew Nadratowski był jednym z trzydziestu kilku (34 lub 36) byłych przywódców państwowych i członków nomenklatury politycznej PZPR internowanych w związku z wprowadzeniem stanu wojennego; zwolniony formalnie w listopadzie 1982.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Cezary Kaszewski, Życie zamarło w mieście i na wsi, w: „Gazeta Wrocławska”, 9 stycznia 2009.
  2. W rzeczywistości przyczyną tego wyłączenia było wstrzymanie zasilania pieców w miał węglowy, który przechowywany był na odległym o kilkaset metrów od pieców elektrociepłowni składowisku; podczas Sylwestra w 1978 padał silny deszcz, a w ciągu kilku godzin temperatura spadła znacznie poniżej zera i źle zabezpieczony przed warunkami atmosferycznymi taśmociąg zamarzł tak, że mimo wsparcia wezwanego do pomocy wojska nie udało się utrzymać funkcjonowania pieców (zob. Kogeneracja SA – historia); za ten zbieg okoliczności i niedbalstwa w jednym z przedsiębiorstw trudno obciążać odpowiedzialnością wojewodę.
  3. Według rozpowszechnianych wówczas plotek, skutkiem braku zasilania oddziałów położniczych miała być śmierć rzekomo ponad stu noworodków.
  4. M.P. z 1955 r. nr 115, poz. 1465
  5. Profil na stronie Biblioteki Sejmowej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]