Bogdan Zdrojewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bogdan Zdrojewski
Svět knihy 2010 - Bogdan Zdrojewski.JPG
Data i miejsce urodzenia 18 maja 1957
Kłodzko
Minister kultury i dziedzictwa narodowego
Okres od 16 listopada 2007
do 17 czerwca 2014
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Kazimierz Michał Ujazdowski
Następca Małgorzata Omilanowska
Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Platformy Obywatelskiej
Okres od 5 grudnia 2006
do 5 listopada 2007
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Donald Tusk
Następca Zbigniew Chlebowski
Prezydent Wrocławia
Okres od 4 czerwca 1990
do 1 września 2001
Poprzednik Stefan Skąpski
Następca Stanisław Huskowski
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Order Świętego Sylwestra Krzyż Zasługi I Klasy Orderu Zasługi RFN Krzyż Wielki Orderu Zasługi (Portugalia) Komandor z Gwiazdą Królewskiego Norweskiego Orderu Zasługi Order Zasługi Wolnego Państwa Saksonii Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Komandor Orderu Świętego Karola (Monako) LVA Cross of Recognition.png Rycerz Krzyża Wielkiego Orderu Oranje-Nassau (Holandia) Order Krzyża Ziemi Maryjnej I Klasy (Estonia)
Nominacja Bogdana Zdrojewskiego na stanowisko ministra kultury i dziedzictwa narodowego, 2007

Bogdan Andrzej Zdrojewski (ur. 18 maja 1957 w Kłodzku) – polski polityk i samorządowiec. Od 1990 do 2001 prezydent Wrocławia, senator IV kadencji, poseł na Sejm IV, V, VI i VII kadencji, od 2006 do 2007 przewodniczący klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskiej, od 2014 deputowany do Parlamentu Europejskiego VIII kadencji. Od 2007 do 2014 minister kultury i dziedzictwa narodowego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Leonarda i Mirosławy Zdrojewskich.

W latach 1976–1977 pracował jako młodszy maszynista trakcji elektrycznej w PKP, a następnie do 1979 jako specjalista w Państwowych Zakładach Zbożowo-Młynarskich we Wrocławiu[1].

Absolwent filozofii (1983) i kulturoznawstwa (1985) na Uniwersytecie Wrocławskim. W czasie studiów założył i następnie kierował kołem naukowym historii filozofii (od 1980). W 1980 został członkiem Niezależnego Zrzeszenia Studentów, jesienią tego samego roku został szefem struktury NZS na Wydziale Filozoficzno-Historycznym UWr. Po ogłoszeniu stanu wojennego na początku 1982 objął funkcję szefa tajnego zarządu NZS na Uniwersytecie Wrocławskim, kierował nim do 1984.

Od 1984 pracował w Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu, był członkiem komisji zakładowej NSZZ „Solidarność” na AE. W 1989 został pracownikiem Instytutu Socjologii UWr. Równocześnie był sekretarzem Wrocławskiego Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” (1989–1990), a także kierownikiem założonego przez siebie Ośrodka Badań Społecznych przy RKW NSZZ „Solidarność” Dolny Śląsk (1989–1990).

W 1990 został radnym Rady Miejskiej Wrocławia z listy WKO. Od 4 czerwca 1990 do 1 września 2001 przez blisko trzy kadencje sprawował urząd prezydenta Wrocławia. Pewną popularność zyskał w czasie powodzi z 1997, osobiście kierując w mieście akcją przeciwpowodziową[2].

W 1997 jako kandydat niezależny został senatorem (otrzymał 240 tys. głosów). Zrezygnował 11 stycznia 2000, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł, że funkcji prezydenta miasta nie można łączyć z mandatem senatorskim. Z urzędu prezydenta miasta ustąpił w maju 2001, kiedy zdecydował się kandydować do Sejmu. Wybrany na IV kadencję z ramienia Platformy Obywatelskiej (47 297 głosów).

Po wyborze zrezygnował z immunitetu, w związku z zarzutami o rzekomą niegospodarność (sprawa tzw. wrocławskiego VAT-u), w 2004 został jednak prawomocnie uniewinniony od popełnienia zarzucanych mu czynów[3].

W 2005 ponownie wybrano go do Sejmu V kadencji z wrocławskiej listy PO (liczbą 73 959 głosów). W 2006 został członkiem gabinetu cieni PO odpowiadającym za obronę narodową. 5 grudnia 2006 objął stanowisko przewodniczącego klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskiej. W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 uzyskał z ramienia PO w okręgu wrocławskim we Wrocławiu 213 883 głosy (trzeci wynik w kraju).

16 listopada 2007 został ministrem kultury i dziedzictwa narodowego w pierwszym rządzie Donalda Tuska. W wyborach w 2011 uzyskał poselską reelekcję liczbą 149 962 głosów[4]. W drugim rządzie Donalda Tuska zachował stanowisko ministra kultury i dziedzictwa narodowego.

W wyborach w 2014 uzyskał mandat eurodeputowanego VIII kadencji[5]. 17 czerwca tego samego roku przestał pełnić urząd ministra, a 1 lipca 2014 złożył ślubowanie w Parlamencie Europejskim.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest żonaty z Barbarą Zdrojewską, ma dwoje dzieci: Karolinę i Stanisława.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia
Nagrody i wyróżnienia

Przypisy

  1. Bożena Szaynok: Bogdan Zdrojewski. encyklopedia-solidarnosci.pl. [dostęp 22 listopada 2013].
  2. Rafała Bubnicki: Prezydent na co dzień i od święta. rp.pl, 28 listopada 1997. [dostęp 12 września 2010].
  3. Zdrojewski uniewinniony, „Gazeta Prawna” nr 51 z 12 marca 2004.
  4. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 8 listopada 2011].
  5. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 27 maja 2014].
  6. Chancelaria das Ordens Honoríficas Portuguesas (port.). dre.pt. [dostęp 12 września 2010].
  7. Arsberetning 2012. Det kongelige hoff. (norw.). kongehuset.no, marzec 2013. [dostęp 5 grudnia 2013]. s. 44–45.
  8. Order dla Bogdana Zdrojewskiego. rp.pl, 2 października 2012. [dostęp 2 października 2012].
  9. Ordonnance Souveraine n° 4.047 du 20 novembre 2012 portant nominations dans l’Ordre de Saint-Charles (fr.). „Journal de Monaco” (legimonaco.mc). [dostęp 10 grudnia 2013].
  10. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 27 listopada 2014].
  11. Bogdan Zdrojewski. baczkowski.org. [dostęp 2 października 2012].
  12. Hanna Wieczorek, Robert Migdał: Bogdan Zdrojewski – motorniczy, psi fotograf, prezydent, minister. CV Honorowego Obywatela Wrocławia. gazetawroclawska.pl, 29 czerwca 2013. [dostęp 30 czerwca 2013].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 21 marca 2015].
  • Kto jest kim we Wrocławiu. Informator biograficzny, opracowanie i redakcja Krzysztof Gluziński, wyd. FOX, Wrocław 1999
  • Jolanta i Krzysztof Popińscy, Od SKS do NZS. Niezależne Zrzeszenie Studentów we Wrocławiu 1980–2010, wyd. Instytut Edukacji Społecznej we Wrocławiu i wydawnictwo Atut, Wrocław 2010
  • Kamil Dworaczek, Burzliwa dekada. NZS we Wrocławiu 1980–1989, wyd. IPN, Warszawa 2012 (tam relacja Bogdana Zdrojewskiego)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]