Bolesław Drobner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bolesław Drobner
Bolesław Drobner.jpg
Data i miejsce urodzenia 28 czerwca 1883
Kraków, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 31 marca 1968
Kraków, Polska
Prezydent Wrocławia
Okres od 14 marca 1945
do 9 czerwca 1945
Przynależność polityczna Polska Partia Socjalistyczna
Poprzednik Hermann Hartmann
Następca Aleksander Wachniewski
Poseł IV kadencji Sejmu PRL
Okres od 30 maja 1965
do 31 marca 1968
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Bolesław Drobner - signature.png
Grób Bolesława Drobnera na Cmentarzu Rakowickim

Bolesław Drobner (ur. 28 czerwca 1883 w Krakowie, zm. 31 marca 1968 w Krakowie) – polski działacz socjalistyczny, chemik, pierwszy powojenny prezydent Wrocławia.

Życiorys[edytuj kod]

Ukończył chemię na Uniwersytecie Jagiellońskim, z której otrzymał doktorat filozofii. Od 1898 działał w Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej Galicji i Śląska Cieszyńskiego, a następnie w Polskiej Partii Socjalistycznej. Opowiadał się za współpracą z Komunistyczną Partią Polski. 21 marca 1938 przed sądem okręgowym w Krakowie rozpoczął się proces Bolesława Drobnera oskarżonego o działalność komunistyczną[1]. 1 kwietnia 1938 sąd skazał Drobnera na karę 3 lat pozbawienia wolności (z zaliczeniem dotychczasowego pobytu w areszcie) oraz na utratę praw na 3 lata[2].

Po najeździe sowieckim na Polskę 17 września 1939 aresztowany przez NKWD i więziony. W 1943 został uwolniony i wszedł do władz Związku Patriotów Polskich oraz PKWN (kierownik Resortu Pracy, Opieki Społecznej i Zdrowia PKWN). W 1945 (do czerwca) pierwszy polski prezydent Wrocławia (powołany 14 marca, jeszcze przed wkroczeniem Armii Czerwonej do miasta, urzędowanie mógł praktycznie rozpocząć dopiero po kapitulacji Festung Breslau, w maju). Współorganizator polskiej administracji. Opowiadał się za przekształceniem Wrocławia w miasto wydzielone. Chciał stworzyć system gospodarczy eliminujący obieg pieniędzy (tzw. republika drobnerowska), co było jednym z głównych czynników, które zadecydowały o pozbawieniu go tej funkcji[3].

W latach 1956–1957 był I sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Krakowie. Od 1944 poseł do KRN, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, II, III i IV kadencji; w II, III i IV kadencji Sejmu pełnił funkcję Marszałka Seniora (1957, 1961, 1965). Dwukrotnie odznaczony Orderem Sztandaru Pracy I klasy. Ponadto nadano mu Krzyż Wielki i Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[4].

Zaprzyjaźniony z Piwnicą pod Baranami, pomógł w jej otwarciu i pierwszych latach działania. Z małżeństwa z Lubą z domu Hirszowicz (1884–1965) miał syna Mieczysława (1912–1986), profesora sztuk muzycznych. Pochowany jest na Cmentarzu Rakowickim.

Do 1991 jego imieniem nazwany jest jeden z bulwarów wiślanych Krakowa[5]. Jego imieniem nazwano także ulicę w śródmieściu Wrocławia.

Publikacje[edytuj kod]

  • Drogowskazy, Wrocław 1945.
  • Bezustanna walka (1962–1967), Kraków 1967.

Przypisy

  1. Proces dr. B. Drobnera. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 67 z 24 marca 1938. 
  2. Wyrok w procesie dr. Drobnera. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 76 z 3 kwietnia 1938. 
  3. Encyklopedia Wrocławia, pod red. J. Harasimowicza, Wrocław 2001, s. 158.
  4. Drobner Bolesław (1883-1968). W: Parlamentarzyści [on-line]. Biblioteka Sejmowa. [dostęp 2016-10-23].
  5. Uchwała nr XXV/170/91 Rady Miasta Krakowa z dnia 14 czerwca 1991 r. (archiwum web.archive.org)

Bibliografia[edytuj kod]

  • Encyklopedia Wrocławia, pod red. J. Harasimowicza, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 2001.
  • Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego t. 1, Warszawa 1978.

Linki zewnętrzne[edytuj kod]