Zdzisław Hierowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zdzisław Hierowski (ur. 7 lipca 1911 w Stubienku, zm. 14 grudnia 1967 w Katowicach) – krytyk literacki, historyk literatury. W latach 1952–1956[1][2] redaktor naczelny[3] w znacznej mierze socrealistycznego[4] kwartalnika „Śląsk Literacki”.

Autor publikacji o piśmiennictwie śląskim i pisarzach związanych ze Śląskiem, m.in. Życie literackie na Śląsku w latach 1922-1939 (1969), opracował antologię Śląsk walczący... (1946), redaktor pracy zbiorowej Pisarze śląscy XIX i XX wieku (1963), Szkice krytyczne (1975). Tworzył także przekłady z literatury czeskiej i słowackiej. Fascynowała go literatura polskiego romantyzmu[5].

Zdzisław Hierowski w Krakowie ukończył polonistykę[5].

Dziadek Jerzego Gorzelika, historyka sztuki i przewodniczącego Ruchu Autonomii Śląska.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Twórczość, t. 24, Warszawa 1960, s. 160.
  2. Annales Silesiae, t. 24-28, Wrocław 1994, s. 118.
  3. M. Błaszczak-Wacławik, W. Błasiak, T. Nawrocki, Górny Śląsk: szczególny przypadek kulturowy, t. 30 z: Rozwój regionalny, rozwój lokalny, samorząd terytorialny, Warszawa 1990, s. 179.
  4. T.M. Głogowski, Przemiany (1956-1957) – zapomniany tygodnik „Śląskiego Października”, „Zeszyty Prasoznawcze” nr 3-4 (167-168), Kraków 2001, s. 131.
  5. a b Jan Dziadul: Po co nam Warszawa?. S.P. Polityka, 2008-10-23. [dostęp 2010-11-26].