Zygmunt Bezeg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zygmunt Bezeg
Longin
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data urodzenia 16 marca 1893
Data śmierci 13 kwietnia 1971
Przebieg służby
Siły zbrojne Legiony Polskie,
Wojsko Polskie,
Związek Walki Zbrojnej
Jednostki 5 Pułk Piechoty,
6 Pułk Piechoty Legionów,
86 Pułk Piechoty,
19 Dywizja Piechoty,
55 Pułk Piechoty,
2 Okr. Urz. WFiPW,
Batalion KOP „Stołpce”,
1 Pułk Strzelców Podhalańskich,
OZ 21 DP
Stanowiska I oficer sztabu dywizji,
dowódca batalionu,
kierownik Okr. Urz. WFiPW
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Medal za Ratowanie Ginących Medal 10-lecia Polski Ludowej

Zygmunt Longin Bezeg ps. „Longin” (ur. 16 marca 1893, zm. 13 kwietnia 1971) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Zygmunt Bezeg urodził się 16 marca 1893 jako syn Alfreda[1]. Przed 1914 podjął studia filozoficzne[1]. Po wybuchu I wojnie światowej w 1914 wstąpił do Legionów Polskich[1]. Służył w 5 pułku piechoty w składzie I Brygady[1]. Po przejściu frontu w bitwie pod Rarańczą w połowie lutego 1918 został internowany i był osadzony obozie w Talaborfalva[1]. W styczniu 1919 został mianowany podporucznika[1].

Po zakończeniu wojny i odzyskaniu przez Polskę nieodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 6 pułk piechoty Legionów, za co otrzymał Order Virtuti Militari. Został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[2][3]. W 1932, 1924, jako oficer nadetatowy 86 pułku piechoty z Mołodeczna pełnił stanowisko pierwszego oficera sztabu 19 Dywizji Piechoty w Wilnie[4][5]. Został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925[6][7]. Służył w 55 pułku piechoty w Lesznie, gdzie pełnił stanowiska dowódcy II batalionu (1927)[8] oraz dowódcy III batalionu[9] do 23 grudnia 1929, gdy został mianowany kierownikiem 2 Okręgowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego[10]. Następnie został przeniesiony do służby w Korpusie Ochrony Pogranicza i był dowódcą Batalionu KOP „Stołpce” od 28 stycznia 1931[11][12]. Wówczas został awansowany na stopień podpułkownika piechoty. Stanowisko dowódcy Batalionu KOP „Stołpce” pełnił do 21 marca 1935, po czym został przeniesiony z KOP na stanowisko zastępcy dowódcy 1 pułku strzelców podhalańskich w Nowym Sączu[13][14].

W czasie mobilizacji w sierpniu 1939 został przeniesiony na stanowisko dowódcy Ośrodka Zapasowego 21 Dywizji Piechoty Górskiej. Po wybuchu II wojny światowej i kampanii wrześniowej kierowany przez niego Improwizowany Pułk działał w rejonie Żurawna, a od 17 września 1939 był podporządkowany Grupie „Stryj”, po czym z rozkazu Naczelnego Wodza miał maszerować na Sokołów–Bolechów[15]. Później był internowany na obszarze Węgier, gdzie jako p.o. pułkownika pod pseudonimem „Longin” od listopada 1940 do stycznia 1941 był komendantem Wojskowej Bazy Wywiadowczo-Łącznikowej (Baza 1) Związku Walki Zbrojnej[16]. Był więziony w niemieckim obozie koncentracyjnym Mauthausen[17].

Po wojnie pozostawał podpułkownikiem w stanie spoczynku[17]. Przez wiele lat pracował w Krakowskiem Przedsiębiorstwie Robót Drogowych[17]. Zmarł 13 kwietnia 1971[18][19]. Został pochowany na Cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty w Krakowie[19]. Był żonaty z Heleną (zm. 1987)[17][20].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Zygmunt Bezeg. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2018-03-29].
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 411.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 353.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 87, 373.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 74, 324.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 179.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 29.
  8. Jednodniówka 55 Poznańskiego Pułku Piechoty. 1927. s. 8.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 69.
  10. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 20, s. 385, 23 grudnia 1929. 
  11. Obsada oficerska B KOP „Nowogródek” ↓.
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 30.
  13. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 5, s. 35, 21 marca 1935. 
  14. Wiśniewska i Promińska 2013 ↓, s. 9.
  15. Ryszard Dalecki. Działania Armii „Karpaty” na „przyczółku rumuńskim” w 1939 r. (cz. II). „Przemyskie Zapiski Historyczne”. Tom IV-V (1986-1987), s. 182, 183, 184, 191, 1987. ISSN 0860-0317. 
  16. Tajne polskie organizacje polityczne i wojskowe. W: Andrzej Przewoźnik: Polacy w Królestwie Węgier 1939–1945. Budapeszt: Print Páros Bt., 2006, s. 27-28. ISBN 963-86671-4-1.
  17. a b c d e f Zygmunt Bezeg. Nekrolog. „Dziennik Polski”. Nr 87, s. 4, 15 kwietnia 1971. 
  18. Zygmunt Bezeg. math.wvu.edu. [dostęp 2018-03-31].
  19. a b Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Zygmunt Bezeg. rakowice.eu. [dostęp 2018-03-31].
  20. Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Helena Bezeg. rakowice.eu. [dostęp 2018-03-31].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]