Żurawno

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Żurawno
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód lwowski
Rejon żydaczowski
Prawa miejskie 1393
Powierzchnia 45,3 km²
Populacja (2006)
• liczba ludności
• gęstość

3 611
80 os./km²
Położenie na mapie obwodu lwowskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu lwowskiego
Żurawno
Żurawno
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Żurawno
Żurawno
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Żurawno
Żurawno
Ziemia 49°15′N 24°14′E/49,250000 24,233333
Strona internetowa
Portal Portal Ukraina

Żurawno[1][2][3] (ukr. Жуpавно) – osiedle typu miejskiego na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie żydaczowskim nad Dniestrem.

Położenie[edytuj]

Żurawno leży nad Dniestrem, u ujścia Świcy i Krechówki, około 20 km na południowy wschód od Żydaczowa.

Historia[edytuj]

Pierwsze wzmianki z 1435. Prawa miejskie w 1563. W kolejnych latach był własnością Chodorowskich, żurawińskich Rejów, Żółkiewskich, Sapiehów, Leszczyńskich, Szaniawskich, Poniatowskich, Tyszkiewiczów, Czartoryskich. Znany z obrony polskiej dwudziestotysięcznej armii dowodzonej przez króla Jana III Sobieskiego przed stutysięczną armią turecką i czterdziestotysięczną tatarską podczas tzw. "żurawińskich bojów" (25 września - 14 października 1676), zakończonych rozejmem w Żurawnie. W 1676 stoczono bitwę pod Żurawnem. Do 1945[4] miasto w Polsce, w województwie stanisławowskim, w powiecie żydaczowskim, siedziba gminy Żurawno. W okresie II Rzeczpospolitej Żurawno znane było z pokładów i wyrobów alabastrowych, a jego właścicielem był hr. Kazimierz Jerzy Czartoryski, który poniósł śmierć w wypadku drogowym nieopodal 24 maja 1936[5][6][7].

Pałac[edytuj]

  • piętrowy pałac wybudowany na początku XIX w. przez Tomasza Żebrowskiego. Obiekt powstały obok miejsca, w którym stał obronny zamek, spalił się w 1904 r. Po tym fakcie sto metrów za pałacem przy Dniestrze zbudowano dom mieszkalny[8]

Urodzeni[edytuj]

Przypisy

  1. Mieczysław Orłowicz: Ilustrowany przewodnik po Galicyi, Bukowinie, Spiszu, Orawie i Śląsku Cieszyńskim. Lwów: Karol Kwieciński, 1919, s. 131.
  2. Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej opracowany na podstawie wyników Pierwszego Powszechnego Spisu Ludności z dnia 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. T. 14: Województwo stanisławowskie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 1923, s. 24.
  3. Zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 lutego 1937 r. o ustaleniu urzędowych nazw miast (M.P. z 1937 r. Nr 69, poz. 104).
  4. Ustawa z dnia 31 grudnia 1945 r. o ratyfikacji podpisanej w Moskwie dnia 16 sierpnia 1945 r. umowy między Rzecząpospolitą Polską a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich o polsko-radzieckiej granicy państwowej (Dz. U. z 1946 r. Nr 2, poz. 5).
  5. Ks. Kaz. Czartoryski zginął w katastrofie. „Kurjer Warszawski”, s. 6, Nr 144 z 26 maja 1936 (wydanie poranne). 
  6. Kazimierz ks. Czartoryski. Nekrolog. „Kurjer Warszawski”, s. 5, Nr 144 z 26 maja 1936 (wydanie wieczorne). 
  7. Tragiczna śmierć ks. Czartoryskiego. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 119 z 26 maja 1936. 
  8. Roman Aftanazy: Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej. Województwo ruskie, Ziemia Halicka i Lwowska, T. 7, wyd. 2 przejrzane i uzupełnione, Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Wrocław, Warszawa: 1995, s. 627-634.

Linki zewnętrzne[edytuj]