Żuawi papiescy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Loigny według C. Castellani'ego (1879)

Żuawi papiescy (łac. Zuavi Pontifici, fr. Zouaves pontificaux) – ochotniczy oddział lekkiej piechoty uformowany za czasów pontyfikatu papieża Piusa IX. W 1860 wiceminister wojny Państwa Kościelnego Xavier de Mérode zwrócił się do twórcy żuawów francuskich generał-majora Christophe'a Léon Louis Juchault de Lamoricière o pomoc przy utworzeniu sił zbrojnych mających na celu ochronę Państwa Kościelnego przed Wiktorem Emanuelem II, który dążył do zjednoczenia Królestwa Włoch pod swoim berłem.

Po zdobyciu Rzymu przez Wiktora Emanuela w liczbie ok. 3 tysięcy zostali ewakuowani do Francji. We Francji walczyli jako oddział Obrony Narodowej w wojnie prusko-francuskiej. Zostali rozwiązani w grudniu 1870 roku po bitwie pod Loigny-Poupry gdzie ponieśli znaczne straty.

Żuawi papiescy bywają określani mianem ostatnich krzyżowców.

Louis de Becdelievre w styczniu 1861 objął regiment żuawów papieskich, który po bitwie pod Castelfidardo utworzyły niedobitki:

Żuawami mogli zostać tylko mężczyźni wyznania rzymskokatolickiego, będący kawalerami. Formowano go z osób pochodzących z Belgii, Francji, Niderlandów, Bawarii, Zjednoczonego Królestwa, a nawet Stanów Zjednoczonych Ameryki i Kanady. Także Polacy byli żuawami papieskimi.

Żuawi papiescy byli umundurowani na wzór żuawów francuskich. Nosili szare mundury z czerwonymi wykończeniami oraz czerwone kepi lub fezy.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

John Surratt w mundurze żuawa papieskiego. Żuawem papieskim był w latach 1865-1866. Został przyjęty na okres próbny do 9 Kompanii Żuawów Papieskich pod nazwiskiem "John Watson"[1][2]. (John Surratt zapisał się w historii Stanów Zjednoczonych Ameryki, tym, iż wraz z Johnem Wilkesem Boothem planował porwać Abrahama Lincolna i wymienić go na tysiąc przebywających w niewoli konfederatów. Porwanie miał mieć miejsce w dniu 17 marca 1865 r., jednakże do niego nie doszło, gdyż prezydent zmienił plany podróży. 7 października 1866 r. John Sturratt został aresztowany i osadzony w lochach Watykanu, po tym jak rozpoznał go Henri Beaumont de Sainte-Marie i zawiadomił o tym władze Watykanu oraz ambasadora Stanów Zjednoczonych przy Stolicy Apostolskiej gen. Rufusa Kinga. 23 października 1866 r. nastąpiła ekstradycja Johna Sturratta. Sąd amerykański postanowił poddać go próbie i zwolnił go za kaucją wynoszącą 2.500 ówczesnych dolarów)

.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]