Żuawi papiescy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Loigny według C. Castellani'ego (1879)

Żuawi papiescy (łac. Zuavi Pontifici, fr. Zouaves pontificaux) – ochotniczy oddział lekkiej piechoty uformowany za czasów pontyfikatu papieża Piusa IX. W 1860 wiceminister wojny Państwa Kościelnego Xavier de Mérode zwrócił się do twórcy żuawów francuskich generał-majora Christophe'a Léon Louis Juchault de Lamoricière o pomoc przy utworzeniu sił zbrojnych mających na celu ochronę Państwa Kościelnego przed Wiktorem Emanuelem II, który zamierzał zjednoczyć Półwysep Apeniński pod swoim berłem króla Włoch. Po zdobyciu Rzymu przez Wiktora Emanuela II w liczbie ok. 3 tys. zostali ewakuowani do Francji. We Francji walczyli jako oddział Obrony Narodowej w wojnie prusko-francuskiej. Zostali rozwiązani w grudniu 1870 r. po zajęciu Paryża przez Niemców.

Żuawi papiescy bywają określani mianem ostatnich krzyżowców.

Louis de Becdelievre w styczniu 1861 objął regiment żuawów papieskich, który po bitwie pod Castelfidardo utworzyły niedobitki:

Żuawami mogli zostać tylko mężczyźni wyznania rzymskokatolickiego, będący kawalerami. Formowano go z osób pochodzących z Belgii, Francji, Niderlandów, Bawarii, Zjednoczonego Królestwa, a nawet Stanów Zjednoczonych Ameryki i Kanady. Także Polacy byli żuawami papieskimi.

Żuawi papiescy byli umundurowani na wzór żuawów francuskich. Nosili szare mundury z czerwonymi wykończeniami oraz czerwone kepi lub fezy.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

John Surratt w mundurze żuawa papieskiego. Żuawem papieskim był w latach 1865-1866. Został przyjęty na okres próbny do 9 Kompanii Żuawów Papieskich pod nazwiskiem "John Watson"[1][2]. (John Surratt zapisał się w historii Stanów Zjednoczonych Ameryki, tym, iż wraz z Johnem Wilkesem Boothem planował porwać Abrahama Lincolna i wymienić go na tysiąc przebywających w niewoli konfederatów. Porwanie miał mieć miejsce w dniu 17 marca 1865 r., jednakże do niego nie doszło, gdyż prezydent zmienił plany podróży. 7 października 1866 r. John Sturratt został aresztowany i osadzony w lochach Watykanu, po tym jak rozpoznał go Henri Beaumont de Sainte-Marie i zawiadomił o tym władze Watykanu oraz ambasadora Stanów Zjednoczonych przy Stolicy Apostolskiej gen. Rufusa Kinga. 23 października 1866 r. nastąpiła ekstradycja Johna Sturratta. Sąd amerykański postanowił poddać go próbie i zwolnił go za kaucją wynoszącą 2.500 ówczesnych dolarów)

.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]