Ałunit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ałunit
Ałunit
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny zasadowy siarczan potasu i glinu KAl3[(OH)6/(SO4)2]
Twardość w skali Mohsa 3,5 – 4[1]
Przełam muszlowy lub nierówny
Łupliwość niewyraźna
Gęstość minerału 2,6 – 2,9[1] g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa biała, szara, żółtawa, czerwona
Rysa biała
Połysk szklisty

Ałunit (kamień ałunowy) – minerał, hydroksosiarczan glinu i potasu KAl3[(OH)6/(SO4)2][1]. Nazwa pochodzi od łac. Alunit (alumen) lub franc. alun = ałun, ponieważ z minerału tego otrzymuje się ałun.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Minerał kruchy, przeświecający. Tworzy niewielkie kryształy izometryczne, krystalizuje w układzie trygonalnym[1]. Występuje w skupieniach ziarnistych, zbitych, ziemistych i włóknistych.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Tworzy się w wyniku procesów powulkanicznych. Stanowi produkt przeobrażeń skaleni potasowych[1]. Spotykany jest w postaci żył wśród skał łupkowych. Występuje z haloizytem, kaolinitem i rudami złota.

Miejsca występowania: Włochy – Toskania, USA – Newada, Kolorado, Utah, Australia – Nowa Południowa Walia, Azerbejdżan, Hiszpania, Grecja, Francja.

W Polsce występuje w Sudetach w okolicach Nowej Rudy.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Ważny surowiec do produkcji nawozów potasowych, ałunu – stosowanego przy produkcji papieru, w przemyśle chemicznym, farbiarskim – utrwalanie barwników, w medycynie – powstrzymywanie krwawienia. Kamień kolekcjonerski.

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Jan Flis: Terminy geograficzne. Wyd. V (zmienione). Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1999. ISBN 83-02-04531-4.