Antymonit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Antymonit
Stibnite.jpg
Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy błyszcz antymonu, błyszcz antymonowy, stibnit
Skład chemiczny Sb2S3 – siarczek antymonu
Twardość w skali Mohsa 2
Przełam muszlowy (w jednym kierunku bardzo dobrą, a w dwu pozostałych – niewyraźną)
Układ krystalograficzny rombowy
Gęstość minerału 4,63 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa ołowianoszara, stalowoszara niekiedy z odcieniem niebieskawym bądź czerwonawym (rzadziej)
Rysa szara do niemal czarnej
Połysk metaliczny
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Antymonit – bardzo pospolity minerał z grupy siarczków.

Nazwa pochodzi z gr. Anthemon – kwiat; i z późnogrec. antimonion – wykwit, nawiązując do przypominających kwiaty szczotek krystalicznych tego minerału.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Tworzy ponad 100 różnych form kryształów. Zazwyczaj ma postać wydłużonych słupów z charakterystycznymi zbrużdżeniami i częstymi zbliźniaczeniami. Występuje w formie skupień pręcikowych, igiełkowych, promienistych, włóknistych, ziarnistych i zbitych. Najlepiej wykształcone kryształy występują w druzach w formie szczotek. Ich długość dochodzi do kilkudziesięciu cm. Jest miękki, giętki, nieprzezroczysty. Często pokryty niebieskawymi, czerwonawymi lub żółtawymi nalotami.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Powstaje w warunkach hydrotermalnych. Występuje w żyłach kwarcowych oraz w osadach niektórych gorących źródeł mineralnych.

Miejsca występowania:

  • W Polsce: spotykany jest na Dolnym Śląsku. Został stwierdzony w Złotym Stoku (Góry Złote), Boguszynie, Radzinowicach, Bystrzycy Górnej oraz Miedziance.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Główna ruda antymonu,
  • Związek ten jest stosowany do produkcji różnych stopów,
  • w przemyśle gumowym, tekstylnym, szklarskim, ceramicznym, w medycynie,
  • bywa używany do wyrobu kosmetyków, farb, i sztucznych ogni.
  • Jest minerałem bardzo cenionym przez kolekcjonerów oraz stanowi ozdobę wielu zbiorów muzealnych.

Najwspanialsze okazy (do 60 cm długości) pochodzą z Japonii. Są tam używane do wyrobu ozdób, podstawek pod doniczki, niskich płotków wokół ogrodów.

Już w starożytności wyrabiano z niego kosmetyki, jako medykament służył do leczenia oczu. Wykorzystywano go jako środek przeczyszczający i wymiotny.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • G.G. Gormaz, J.J. Casanovas: Atlas mineralogii, Wiedza i życie 1992 r.
  • W. Heflik, L. Natkaniec-Nowak: Minerały Polski; Wyd. Antykwa 1998 r.
  • Jerzy Żaba: Ilustrowany słownik skał i minerałów; Videograf II 2003 r.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]