Antymonit
| Antymonit | |||
|
|||
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |||
| Inne nazwy | błyszcz antymonu, błyszcz antymonowy, stibnit | ||
| Skład chemiczny | Sb2S3 – siarczek antymonu | ||
| Twardość w skali Mohsa | 2 | ||
| Przełam | muszlowy (w jednym kierunku bardzo dobrą, a w dwu pozostałych – niewyraźną) | ||
| Układ krystalograficzny | rombowy | ||
| Gęstość minerału | 4,63 g/cm³ | ||
| Właściwości optyczne | |||
| Barwa | ołowianoszara, stalowoszara niekiedy z odcieniem niebieskawym bądź czerwonawym (rzadziej) | ||
| Rysa | szara do niemal czarnej | ||
| Połysk | metaliczny | ||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||
Antymonit – bardzo pospolity minerał z grupy siarczków.
Nazwa pochodzi z gr. Anthemon – kwiat; i z późnogrec. antimonion – wykwit, nawiązując do przypominających kwiaty szczotek krystalicznych tego minerału.
Spis treści |
Charakterystyka [edytuj]
Właściwości [edytuj]
Tworzy ponad 100 różnych form kryształów. Zazwyczaj ma postać wydłużonych słupów z charakterystycznymi zbrużdżeniami i częstymi zbliźniaczeniami. Występuje w formie skupień pręcikowych, igiełkowych, promienistych, włóknistych, ziarnistych i zbitych. Najlepiej wykształcone kryształy występują w druzach w formie szczotek. Ich długość dochodzi do kilkudziesięciu cm. Jest miękki, giętki, nieprzezroczysty. Często pokryty niebieskawymi, czerwonawymi lub żółtawymi nalotami.
Występowanie [edytuj]
Powstaje w warunkach hydrotermalnych. Występuje w żyłach kwarcowych oraz w osadach niektórych gorących źródeł mineralnych.
Miejsca występowania:
- Na świecie: Chiny – Jiangxi, Yunnan, Guangdong, Japonia – Sikoku, Algieria – Konstantyna, Boliwia, RPA, Borneo – Bau, Sarawak, Ukraina – Nikitovka, Niemcy – Wolfsberg, Braunsdorf, Słowacja, Rumunia – Capnik, Baia Sprie, Chiusbaia, Włochy – Gosseto, Francja, USA – Kalifornia, Meksyk.
- W Polsce: spotykany jest na Dolnym Śląsku. Został stwierdzony w Złotym Stoku (Góry Złote), Boguszynie, Radzinowicach, Bystrzycy Górnej oraz Miedziance.
Zastosowanie [edytuj]
- Główna ruda antymonu,
- Związek ten jest stosowany do produkcji różnych stopów,
- w przemyśle gumowym, tekstylnym, szklarskim, ceramicznym, w medycynie,
- bywa używany do wyrobu kosmetyków, farb, i sztucznych ogni.
- Jest minerałem bardzo cenionym przez kolekcjonerów oraz stanowi ozdobę wielu zbiorów muzealnych.
Najwspanialsze okazy (do 60 cm długości) pochodzą z Japonii. Są tam używane do wyrobu ozdób, podstawek pod doniczki, niskich płotków wokół ogrodów.
Już w starożytności wyrabiano z niego kosmetyki, jako medykament służył do leczenia oczu. Wykorzystywano go jako środek przeczyszczający i wymiotny.
Bibliografia [edytuj]
- G.G. Gormaz, J.J. Casanovas: Atlas mineralogii, Wiedza i życie 1992 r.
- W. Heflik, L. Natkaniec-Nowak: Minerały Polski; Wyd. Antykwa 1998 r.
- Jerzy Żaba: Ilustrowany słownik skał i minerałów; Videograf II 2003 r.
