Archeologia biblijna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ruiny sadzawki owczej (Betesda) (por. J 5,1-8), którą odkrył R. de Vaux OP.

Archeologia biblijna – nauka, której celem jest odtwarzanie społeczno-kulturowego przeszłości człowieka na podstawie znajdujących się w ziemi, na ziemi lub w wodzie źródeł archeologicznych, czyli materialnych pozostałości działań ludzkich, zawężone pod względem terytorialnym do miejsc związanych z wydarzeniami opisywanymi w Biblii lub mających bezpośredni związek z jej powstaniem.

Archeologia biblijna przyczynia się do zapełnienia "luk" w przekazie biblijnym, pozwala ujrzeć przekaz biblijny w pełniejszym świetle, a czasami wręcz umożliwia zrozumienie tekstu[1].

Archeologia biblijna jest jedną z nauk pomocniczych biblistyki.

Jednym z ośrodków naukowych archeologii biblijnej jest Szkoła biblijna i archeologiczna w Jerozolimie, założona przez o. Marie-Josepha Lagrange'a OP. Jednym z arechologów tej szkoły był Roland de Vaux OP.

Przypisy

  1. Wpływ archeologii na rozumienie Biblii. Biblia. Strona o Piśmie Świętym, 2008-05. [dostęp 2009-06-20]. (Internet Archive)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Albright, William Foxwell: Archeologia Palestyny. St. Majchrzak (przekład). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1964, s. 333.
  • Muszyński, Henryk Józef, Mędala, Stanisław: Archeologia Palestyny w zarysie. Pelplin: Wyższe Seminarium Duchowne Diecezji Chełmińskiej. Filia Papieskiego Uniwersytetu Laterańskiego, 1984, s. 196.
  • Volkmar Fritz: Archeologia biblijna. Halina Stachowska (przekład), Waldemar Chrostowski (konsultacja nauk. i przedm.). Wyd. 2 (poprawione i uzupełnione). Warszawa: Verbinum, 2005, s. 235.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]