Biblistyka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Biblistyka – grupa dyscyplin naukowych zajmujących się badaniem Biblii. W ich skład wchodzi: introdukcja biblijna, egzegeza biblijna (Starego i Nowego Testamentu) oraz teologia biblijna.

Introdukcja biblijna dzieli się na trzy części:

(I) noematyka - nauka o sensie Pisma Świętego

(II) hermeneutyka biblijna - nauka, której celem jest ustalenie zasad badania Pisma Świętego niezbędnych do poprawnego interpretowania jego tekstu (zasady interpretacji Biblii).

(III) proforystyka biblijna - nauka o sposobach głoszenia Słowa Bożego zawartego w Biblii

Egzegeza biblijna jest to nauka mająca na celu zrozumienie przesłania tekstu biblijnego. Jest to sztuka poprawnej, czyli zgodnej z intencją autora tekstu biblijnego, interpretacji danego fragmentu Biblii, interpretacji otrzymywanej w oparciu o studium biblijne danego fragmentu tekstu.

Teologia biblijna jest to ogół wiedzy zgromadzonej w oparciu o badanie egzegetyczne Pisma Świętego. Wiedza ta sprowadza się w swych kluczowych punktach do wiedzy o Bogu, o człowieku, o relacji Boga i człowieka, o Jezusie Chrystusie, jako Bogu-Człowieku - pośredniku w tej relacji, o odkupieńczej śmierci Jezusa Chrystusa za grzechy ludzi, o Jego zmartwychwstaniu, o Jego powtórnym przyjściu na końcu świata i o ostatecznym sądzie Bożym - wiecznym zbawieniu dla wierzących w Jezusa Chrystusa oraz wiecznym potępieniu niewierzących w Chrystusa.

Do nauk pomocniczych biblistyki zalicza się takie dziedziny jak: historia starożytna, historia religii, archeologia biblijna, filologia hebrajska, aramejska i grecka.