Arnulf

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Arnulf, Arnolfimię męskie pochodzenia germańskiego. Pierwszy człon imienia stanowi arnstaro-wysoko-niemiecki (stwniem.)-frankoński, średnio-dolno-niemiecki (śrdniem.) arn ("orzeł"); drugim członem jest wolfgerm. wulfa > wolfa ("wilk"); stwniem. wolf. Formy z -ulf są odbiciem zromanizowanego germ. -wulf. Wariantami drugiego członu są: -wulf, który stanowi kontynuację najstarszej, germańskiej formy, zachowanej w śrdniem. i dolnoniemiecki (dniem.), oraz -wolf, kontynuacja młodszej formy germańskiej, przejętej przez stwniem., średnio-wysoko-niemiecki (śrwniem.) i nowoniemiecki[1]. Imię to notowane było w Polsce już w średniowieczu, w formie (Arnolf) (1219), Arnolfus, (Arnulf) (1435)[2]. Niektóre możliwe staropolskie zdrobnienia: Arnek, Arnko[1].

Imię to jest interpretowane przez niektórych jako "mąż mocny, przebiegły i roztropny". W Kościele katolickim istnieje prawie dwudziestu świętych Arnulfów/Arnolfów[3].

Arnulf, Arnolf imieniny obchodzi[edytuj | edytuj kod]
Odpowiedniki w innych językach[edytuj | edytuj kod]
Znane osoby o imieniu Arnulf, Arnolf[edytuj | edytuj kod]
Arnulf, Arnolf w sztuce[edytuj | edytuj kod]
Zobacz też[edytuj | edytuj kod]
Przypisy
  1. 1,0 1,1 Z. Klimek (opr.), Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych, t. 5, Kraków 1997, ISBN 83-85579-14-1
  2. W. Taszycki (red.), Słownik staropolskich nazw osobowych, T. 1, z. 1, (A—Bierwołt), Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1965
  3. 3,0 3,1 H. Fros, F. Sowa, Księga imion i świętych, t. 1, Kraków 1997, ISBN 83-7097-271-3